David Letterman and sex in the workplace Part 3

Dear insansapinas,

Ikatlong serye ito. Pakibasa ang Part 1 at Part 2.


Gubat 4


Sa isang university n natanggp din ako,may kasabay din akong dalawang college instructor. Isa dalaga at isa ay may-asawa. Kami ang tinatawag nila noong Charlie's Angels.


Hindi pa tapos ang semester nang sinekreto ako ni Miss D. (dalaga). Tinanong ako kung ako daw at sineduce ng aming dean. Panay ang iling ko. Hindi ako magdadalawang sulap sa akin yon. Isa di naman ako sa seksi. Wala akong magandang hinaharap. Ang utak ko na sa aking ulo at hindi nakabitin sa aking dibdib. hahahaha.


Isa pa ang sapatos ko ay hindi na stilleto, at ang aking salamin ay makapal pa sa microscope sa laboratory namin. In short, hindi ako sex goddess sa edad na early 20's. Siya ay isang tulog na lang at mahuhulog na sa kalendaryo,


Mgreresign na raw siya pagkatapos ng semester. Tinangka raw ng dean na gawin siyang girl friend.Ha? Hindi ko malaman kung maniniwala ako o hindi. Sa tingin ko kasi mukhang kagalang-galang naman ang dean at maganda ang asawa nito para mag-isip ng ib pang babae. (clueless talaga ako noon).


Second semester, umalis nga siya kaya nalapit naman ako doon sa isa pang kasabay na tawagin nating Ms. B. Cute siya at edad at mahigit na sampung taon na niyang tinalikuran ang kalendaryo. Para niya ako ngayong sisiw na sumusunod sa kaniya kasi yong mga kasamahan naming mga professor na matatanda na ay mga suplado at suplada.


Tapos na raw siya ng masteral niya pero di siya nakapagdefend ng thesis kaya kailangang bumalik siya ng ilang units. Kinumbinsi niya akog mag-enroll para dalawa kami. Yon ang panahon na ang king unang asawa ay naglalamyard sa ibang bakuran ng may bakuran. Imbes na inisin ko sarili ko na maghintay ng hatinggabi pag-uwi niya, pumayag n akong mg-enroll sa MBA.


Ikalawang semester,huminto ako, Mahal ng tuition at kailangan kong magsave muna. That time, nagsisimula na akong tumahak sa pagiging martir na bubuhay ng pamilya.


Sabi niya pauutangin niya ako total may ekstra siyang pera. Ayaw ko.Para di ako magguilty na uutangin ko ang pera para sa kaniyang mga anak, may sikreto siyang sinabi sa akin.


Girl friend daw siya ng dean. Siguro kung may pustiso ako, biglang tumalsik. Pati siya?


Binigyan daw siya ng pera ng dean para sa tuition at pangshopping.
Sabi ko paano ang asawa mo?


Ngumiti lang siya. (marami pala siyang sikreto sa buhay kung ikukuwentto ay mahabang teleserye).


Mula noon iniwasan ko ang pagkakataong mag-isa kasama ang dean. Sa palagay ko kahit puno liligawan niya hindi dahil sa siya ay very loving o masyadong sex-starved.


Palagay ko it is more thn macho image. It is more of power over women at control.


Biruin mo nga naman kung girl friend niya ang mga babaeng staff, walang kokontra sa kanya.


Pero isang semester lang yat siya noon kaibigan ko. Nagiging demanding at bilmoko ang aking kasama. Hindi nagtagal wala na siyang load. Ang contract niya ay di na
narenew. Hindi na rin siya nagenroll sa MBA. Nagfull-time na siya sa isang university na tinuturuan din namin. Doon may iskandalo na namang nangyari.
In the meantime, busy akong magsunog ng kilay sa Graduate School. Sunog na sunog
kaya kailangang magpatatoo. Nabubuksan ang aking isip sa mga bagay-bagay na hindi ko alam.


Itutuloy.


Pinaysaamerika

Dancing with the Stars and Dancing Babies

Dear insansapinas,
Break muna tayo sa mga seryosong topic. Panoorin mo itong mga dancing babies na mahihiya ang mga professionals at celebrities sa Dancing with the Stars Season 9.
By the way, out na si Cheryl Burke kasi nagwithdraw na ang partner niya na sa Tom Delay. Wala naman talagang karpatang sumayaw si Tom. Kaysa maeliminate, siya na ang sumuko. Reason. Advice ng doctor. Hohum.

Ito ang dati ko nang ipinaskel na video ng dancing baby. May choreogrphy siya. Oy.



Ito naman grabe ang lambot ng katawan. Oy.




Ito ng mga pinakabatang dancing babies. Hindi pa nakakatayo, sumasayaw na? . Oy.



Pinaysaamerika

Life Under the Sin City of Las Vegas and Madventures in the Philippines Part 2

Dear insansapinas,

Para maintndihan ang entry kong ito, kailangan balikan ang part 1 kung saan, inilathala ko ang article tungkol sa
community sa sikat na Las Vegas sa ilalim ng lupa na ginawang flood channel in case magkaroon ng flash flood.
Kaya nga ang sabi ko kahit na gaano ka kagaling ang urban planning ang squatting ay hindi pa rin maiiwasan.


Ang mga nakatira dito ay pamilya, magkasintahan, nag-iisa...nawalan ng bahay, nawalan ng trabaho, nalulong sa droga at sa pagsusugal. Nabubuhay sila sa paghahalukay ng mga basura (OO, Virginia, marami ring scavengers dito sa Tate), pagpapalimos at paghahustle. May mga 700 ang nakatira sa flood channel na ito.


Madventures

Kagabi pagkatapos ng Dancing with the Stars, nanood ako ng Madventures sa Travel Channel. Ano ang Madventures?

Ayon kay wiki, ito siya.

It is an originally Finnish travel documentary television series that features taboo practices found in the most off-the-beaten-path destinations on earth. The cult hit show concentrates on so-called backpacking instead of tourist attractions. It is presented by Riku Rantala (born July 20, 1974, Helsinki, Finland), and Tuomas "Tunna" Milonoff (born February 26, 1974, Helsinki, Finland), the show's director and cameraman, travel around the world exploring different cultures.

Ang feature noong Lunes ay ang Pilipinas. Ipinakita ang mg prisnoerong sumasayaw, ang mga ipinapako sa krus sa Cutud, Pampanga at ang pagkain ng buhay na malaking uod sa Palawan.

Bagama't alam ko nang may nakatira sa mga sementeryo sa Pilipinas, interesado pa rin akong panoorin ang ipinakita ng dalawang backpackers. Natulog sila sa ibabaw ng nitso kasama ang mga taong nakatira doon sa sementeryo. Mga buhay at patay. Nagkulambo sila par di kagatin ng lamok pero pinasok pa rin sila nang mga gumagapang na mga ipis. Ngii.
 Bilib sila sa mga Pilipino na kahit sa kahirapan ay natutuuto pa ring tumawa at humanap ng kaligayahan. 


Ang kanilang nainterview ay ang unang pamilyang tumira sa sementeryo, labinlimang taon na ang nakakaraan. Ngayon ay may tatlong daan na sila kasama na ang mga anak na pinanganak doon.


Ang mga tao na nakatira sa sementeryo ay mahirap dahil sila ay walang pinagkakakitaan o di sapat ang kanilang kinikita. Ang kaibahan nila sa mga nakatira sa flood channels sa Las Vegas ay hindi sila mga durugista o kaya ay mg may kasong criminal kaya hindi sila makatira sa itaas ng Las Vegas.


Napansin din ng mg backpackers na sina Riku at Tunna na mahilig din ang mga Pinoy sa pustahan o sugal.


Kung sa Las Vegas ay casino ang umuubos sa pera ng mga tao, sa Pinas naman ay ang pustahan sa labanan ng mga gagamba o anumang hayup ang kanilang mapaglalaban. 


Si Riku ay nakisali rin sa penitensiya sa Pampanga noong Mahal na Araw ngunit hanggang retrato lang sila sa mga ipinapako sa krus.


Marahil sa dami ng nakikita nilang iba't ibang kultura marami silang maituturo sa mga makitid na utak ng ibang Pinoy na ang akala nila ang paghihirap at pagbabaha ay sa Pilipinas lang nagaganap at ang kanilang mga ideya ang makakasolve ng problema.


Pinaysaamerika

Life Under the Sin City of Las Vegas and Madventures in the Philippines

Dear insansapinas,


Malulukring ka ba sa title ko? Bago ko ipagpatuloy ang article kong Sex in the Workplace, gusto ko munang isulat itong nabasa ko at napanood ko sa TV kagabi.

Alam mo naman siguro ang Las Vegas. Puno ng casino, hotel at iba pang entertainment spots para sa mga turista. Hindi natutulog. Puno ng ilaw pero sa ilalim nito ay ang mga taong nakatira sa flood drainage panglaban sa flashflood. Oo, Virginia, hindi lang sa Pilipinas, india at Indonesia may flashflood, maging dito man sa first world country.


Ang madventures naman ay tungkol sa ala Bourdain na travelogue pero imbes na mga pagkain ang pinapakita ay mga weird customs, traditions ng iba't ibang lugar sa mundo.
(Sasabihin ko na sa inyo, sa bansang Tsina at lugar kong saan ang demokrasya ay isang bnyagang salita, hindi nila maipapakita ang kapangitan ng bansa). Mauna tayo sa Las Vegas.


Life under the Sin City.


Ito article sa ABC.

Underneath Sin City's most famous casinos is a secret world: a labyrinth of tunnels that run for miles under the Las Vegas Valley. Built to protect the desert city from flash floods, the tunnels have become home to hundreds of Las Vegas' homeless.

Ito naman ang excerpt ng article mula sa The SUN.

They have a neat, if compact kitchen, a furnished living area, and a bedroom complete with double bed, wardrobe and bookshelf featuring a wide selection including a Frank Sinatra biography and Spanish phrase book.
And they make their money in some of the biggest casinos in the world.
But their life is far from the ordinary.
Because, along with hundreds of others, the couple are part of a secret community living in the dark and dirty underground flood tunnels below the famous strip.
Despite his established set-up, Steven claims he eventually wants to leave the tunnels but can't because of two outstanding arrest warrants from drug possession charges two years ago.

It is estimated the population of the underground community could be as many as 700. As well as credit-hustling, they earn their money off the wildly excessive city above by begging and "dumpster diving" - raiding bins and skips.
There are around 350 miles of flood channels running under Las Vegas. Most inhabitants are in the area under the city's strip.
Another couple, Amy and JR, have lived in the tunnels for two years, having moved to Las Vegas in search of work, wealth and a slice of the famous Sin City action.

Moral lesson of the story. Kahit may urban planning , meron pa ring squatters.

Paano kaya pag bumaha at mapunta lahat ang tubig sa flood drain sa undeground. Lalabas ang mga naninirahan doon. 

Abangan  ang susunod na kabanata tungkol sa Pilipinas...mga nakatira sa sementeryo.



Pinaysaamerika

TWIT, TWIT- Kanya-kanyang buhat ng bangko

Dear insansapinas,

TWIT
Nabasa ko ang isang presidential candidate na nagsabi na hindi ito oras ng politicking. Kaya hindi mo siya makita sa diyaryong namummudmod ng relief goods. Panay naman ang TWIT niya bawa't oras.

HOHUM.

URBAN PLANNNING

Tigilan na nga nila ako. Ang dami ng dumaang bagyo sa buhay  ko (talagang bagyo) mula pa nang ako ay ipinanganak sa Bicol at mapadpad sa Maynila. Isa na rito si Yoling na pumatay ng mahigit dalawangdaan dito sa Pinas at sa Vietnam. . Natatandaan kong nakapanungaw ko sa bintana at nakita ko ang aking kapitbahay na ang bilis ng takbo. Yon pala hindi siya tumatakbo kung hindi tinatangay siya ng hangin. Sa mga sumunod na araw ang ping-uusapan ay Urban Planning. Pagdating naman ng eleksiyon, hakot ng mg tao par magsquat at bumoto. Yon iba may mga sariling bahay. Ang inisquattan ay pinauupahan lang nila. Utos ni Mayor.

Nandito na ako sa States, nang mameet ko ang isang babae na isa sa mga tumira sa relocation sites ng mga inilipat na squatters ni Imelda sa Cavite. Panay ang lipat ni Imelda ng mga squatters sa kabas ng Maynila.
Panay naman ang balik nila dahil wala raw trabaho doon.

TSEH AT TSEH

Class Suit Action laban sa Dam

Pag nakakabasa ako nito ang tanong ko ay may mangyayari kaya. Panay sila demanda, panay imbestigasyon, panay papogi point lang.

tseh ulit.



MAKAPAGTSAA NA NGA.

Pinaysaamerika

David Letterman and sex in the workplace Part 2

Dear insanspinas,
Ito ang pagpapatulot ng aking kuwento kaugnay ng balitang may sexual relations si David Letterman sa kanyang mga staff n hindi ikinataas ng aking kilay na pinagtiyagaan kong ipatatoo. Ching.

Gubat 2A


Nasabi kong Gubat 2a dahil sa kumpanya kung saan buking ang big boss ko (tingnan ang una kong kuwento) ko ng kaniyang palenkera at mahaderang asawa sa kanyang illicit affair sa pinakilala niyang flight stewardees.
Kung napapansin ninyong bakit wala akong kaamor-amor doon sa pinagtaksilan kasi sobra ang sama ng ugali niya mula nang sila ay naging "successful n negosyante mula sa pagtitinda sa palengke. Ang rough edges nila ay mahirap pakinisin kahit na lagyan mo ng make-up, sabuyan ng pabango at damitan ng mga designer na damit. Ugaling baboy pa rin.Kulang na lang ang sabihin sa mga empleyado na, magkano ka ba?



Pero hindi sila ang kuwento ko ngayon. Yon aming secretary-receptionist na labingwalong taong gulang. 
Maganda siya. Walang panama si Cristine Reyes kahit hindi siya naghintay sa tuktok ng bahay para hintayin ang kaniyang herong si Richard G. (wala bang camera). 


Nag-aaral pa siya at kapos din sa kaniyang tuition fee. Pati mga damit niya ay bili lang sa Divi at Barclay (Baclaran). Pero mabait siya at sweet. 


Hindi ako nakatiis sa kumpaniyang iyon at ako ay nagpaalam. Ang aming marketing manager ay inimbita ako sa isang overnight sa isang resort kasama ang aking assistant, yong secretary at isa pang staff. Despedida raw.


Overnight nga kaya sumapit ang gabi. Nawala ang marketing manager at secretary. Dapat kasama ko siya aming cottage ng mga babae.Kinabukasan, maganda ang suot na damit ni Secretary. May bago rin siyang kuwintas. 


Bago ako umalis, kinausap ko siya. Hirap nga raw siya sa pag-aaral niya at hindi naman siya kasing talino ng iba na maaring magtapos on scholarship. Kaya naghanap siya ng magpapaaral sa kaniya. Hindi siya Iskolar ng bayan kung hindi Iskolar ni Boss. 


Gubat 3


Triny ko ang academe. Ang aking paniniwala ay dahil mas mataas ang pinag-aralan ng mga nasa unibersidad, mas mataas ang morality index nila. I WAS WRONG, Virginia.


Dalawa kaming sabay na natanggap sa dalawang universities. Isa sa araw at isa sa gabi. Muntik-muntikanang hindi ako makuha sa parehong university noong dalawang dean na nag-interview sa akin. Siguro kasi napakasimple ko. Simple raw oh. Walang  make-up at mahaba ang damit. May asawa pa. Di ba nga nagpakasal ako nang kapapasok ko lang sa College. Pareho palang mga pabling ang mga dean na iyon. Sumalangit nawa ang kaluluwa. Pagdating naman kasi sa Presidente, pasado naman ako sa interview kaya kahit hindi nila gusto, kuha pa rin ako. In the meantime, naging kaibigan ko ang mga kasabay kong nahire.


Yong isang faculty, ang ganda ng kaniyang schedule. Pagkatapos madalas pa absent. Pero mabait siya sa akin kasi bagito pa ako sa academe at minsan hinihiram niya ang aking libro kapag nagmamadali siyang pumunta sa university para mameet niya ang mga istudyante niya. Hindi ko alam government employee rin pala siya at nagmomoonlighting siya sa oras ng kaniyang opisina.


Masayahin siyang tao at minsan kinuwento niya sa akin ang kaniyang sekreto. Nakikipagdate raw siya sa dean kaya AYOS ang schedule niya. hindi kagaya sa akin na marami ng istudyante, late pa ang oras. SUS.
Doon naman sa kaniyang opisina ay malambing din siya sa boss niya kaya pwede siyang lumabas anytime.

By the way, may asawa rin siya. Pero Day, ang kaniyang damit ay talagang seksi at ang kaniyang sapatos ay yong tipo na pagnagalit ka sa lalaki at ginamit mo yon sa ulo, butas ang bumbunan.

Matindi ba ang kaniyang pangangailangan? hindi naman. may hinuhulugan lang siyang bahay at lupa at ang suweldo ng asawa niya ay hindi sapat.

Hindi ko siya hinusgahan, insan dahil hindi naman ako, huwes. In fact, magkaibigan pa rin kami pero my lips are sealed.  


Itutuloy.

Pinaysaamerika 

Wake-Up Call, Instant Noodles, Gowns at High Heeled Shoes

Dear insansapinas,

Wake-Up Call


Maraming nagsulat na wake-up call daw ang ONDOY. Sus, ano yan kagaya ng aking kasambahay noon na nakailang alarm na ang alarm clock at kulang na lang magising ang buong kapitbahay bago tatayo sa bed niya.
Hohum.

Instant Noodles

Kung hindi magkakasakit sa dulot ng maruming tubig ang mg biktima ng baha, mapupurga naman sa instant noodles sila sa milyong donasyon ng mga tao at gobyerno. May papicture pa yan.
Baka sa susunod na buwan ang mga tindahan ng barangay chairman, mga taong namahala sa donasyon ay punong-puno ng instant noodles kung hindi man mga sardinas at spam. 

Toink.

Ang mga artista at mayayaman, masabing nagdonate sa biktima, bigaay ng  mga party dress na pinaglumaang mga high heeled shoes na pudpod na ang takong at mga gowns na aakalain nilang pantulog ng mga biktima. 

TSEH.

 Pinaysaamerika

Kanya-kanyang Gimik

Dear insansapinas,
Ewan ko bakit kailangan pang mgpafashion show para sa mga biktima ng ONDOY. Baka pagkatapos i-account ang kinita at ginastos, baka sentimo na lang ang matira.

Hohum

Ibigay na lang na pera.


Kagaya rin ng mga biglang sulputan na mga concert kuno nang nananahimik na mga Banda Rito at Banda Roon. I-dodonate din daw ang proceeds. Siyempre pagkatapos i-deduct ang mga gastos. May matira pa kaya?


Kaya ko ito nasabi dahil taun-taon noon sa pinapasukan kong non-profit corporation, mayroon kaming fund raising. Ang gastos namin sa venue at sa mga promotion ay napakalaki. Kaya lang kumikita yon dahil sa mga auction na ididonate ng mga taong
gustong makatulong o kaya ay gustong magdispatsa ng mga gamit nilang ayaw na nila.


O kaya pati ang lunch o dinner sa isang celebrity ay in-oauction. Minsan may nakita akong resulta ng auction na ang laki ng ibinayad para lang makalunch ang isang sikat na negosyante/financial advisor.


Nang matrace ko ang tseke, sa sarliling kumpanya rin pala niya galing. Ahoy. Subtle promotion.




Tseh.


Pinaysaamerika

David Letterman and sex in the workplace

Dear insansapinas,

Siguro narinig mo na ang balita tungkol kay David Letterman. 

Letterman revealed on his show Thursday night that he'd had sexual relations with members of his staff and that he had testified about those liaisons before a New York grand jury for a case involving the alleged attempted extortion.
A CBS producer, Robert "Joe" Halderman, has been charged with first-degree attempted grand larceny; officials said he threatened to go public with the 62-year-old funnyman's dalliances unless Letterman paid $2 million.

Mahirap talaga ang sikat...palaging nabibiktima kagaya din ni Travolta at iba pang mga celebrities. Buti na lang at di ko piniling maging celebrity. AHOY.

Pero hindi yong extortion ang aking interest dito kung hindi yong sexual relations between Lettermen and his staff. Nashock ba ako? HINDI. Kasi kahit hindi sa entertainment ay may ganitong klaseng mga relasyon.

Kung baga kahit saang AHAS AY MAY GUBAT. AHEK, Promise, kahit sa simbahan.

Gubat 1

Sa una kong trabaho (intern lang po ako) ay pinadadala ako sa mga kliyente as audit trainee. Mayroon ding isang lady accountant na maganda pero masungit sa akin. Kung magtinginan sila noong manager ay malagkit.
Pag nadako ka sa gitna nila ay baka pati ikaw ay madikit. toink.


Doon ako naglalagi pag weekdays at pag Sabado, balik ako sa main office. Minsan sinekreto ako ng isang auditor namin. Kumusta raw si Ms. Sungit at si Mr. Manager. Sabay hagalpak ng tawa. 


Ow. Ow. So alam ko na ngayon bakit masungit siya pag may pinadadala doon ang aming opisin para mag-audit ha. Kung tutuusin, simple lang si Ms. Sungit, walang make-up, nakasalamin at konserbatibong magdamit. Mahihiya ang madre. Si Mr. Manager ay may edad na at hindi naman guwapo. 


Gubat 2


Pagkagraduate ko at makapasa sa Board, naging Chief Accountant ko sa isag kumpaniya. Masungit ang boss namin na siyang Presidente. Akala ko walang papatol doon dahil sumpa man,kumuha ka ng baboy na malaki, patayuin mo, bihisan mo ng Hawaiaan polo at pasuutin mo ng Japanese sandals. para silang kambal sa Uma.
Milyonaryo nga lang na nagsimula sa babuyan hanggang lumago ang negosyo niyang import nang nakakapit siya sa isang opisyal na gobyerno.Doon nagkakaron ng mg Ghost purchases. May mga sales kami pero sabi ng warehouseman wala naman daw deliveries. TSEH.


Pero hindi yan ang pinag-uusapan natin. Balik tayo kay Bossing. Minsan may kasama siyang magandang babae. Flight attendant daw. Bumibiyahe kasi si Bossing sa Visayas at Mindanao dahil meron kaming mga opisina doon. Maganda at bata.


Mga ilang buwan lang dumating si flight attendant sa opisina, kasama ang nanay. Muwestra sa akin ng aming 
messenger. Buntis daw. Tatay si bossing. Laking iskandalo noong dumating si Mrs. Bossing. Isa pang palengkera yon. Kahit na nag kikislapan ang diamanteses s kaniyang tainga,daliri at leeg, siya ay nakaduster pa rin na paborito niyang suot noong siya ay tindera pa lang ng baboy sa palengke.




Itutuloy




Pinaysaamerika

Relief Operations and Scumbags

Dear insansapinas,
Distribution of relief goods by celebrities in a relief center-

Boss anong oras ba mamimigay ng relief goods ang mga artista?

Mamaya pang kunti, hinihintay pa ang photographers at reporters.

Relief Center sa City Hall

Anong oras ba sila mamumodmod ng relief goods.


Mamaya pagdating ni Mayor at Misis at ng mg reporter.


TOINK

At ito ang isa sa mga scumbags...

The fraudster passed himself off as someone from the finance department of the GMA Kapuso Foundation, Inc.

To get hold of donations, the fraudster told potential donors to remit to a particular BPI account “for your convenience" because the Kapuso Foundation’s Banco De Oro account is supposed to be slow due to so many donations. Besides, the BPI supposedly charges a lesser fee.

In an e-mail to one overseas Filipino, the fraudster asked that donors remit their donations to the BPI account of Floriza Lucero, owner of Account Number 1-369-04887-9.

Pinaysaamerika

The Bag Lady ,the Flashlight and the Earthquake

Dear insansapinas,

When I was in school, I remember the time when there was an earthquake and our Group (barkada) was in the library doing our book report. The earth shook and the book shelves swayed. In our earthquake drills, we were advised to go under the table for safety. So that’s what we did.


Under the table, our lady friend who was much older than we were (she went back to high school when she was already in her twenty’s) started rummaging inside her tote bag. We often teased her for carrying a big heavy one that another friend asked her everyday what appliance did she bring for a particular day. She would merely respond with a chuckle and a slap on his back," Ikaw Naman."


That afternoon, she was counting the small packs of biscuits inside her bag, some dozens of candies and chocolate bars. Nah, she was not a walking convenience store. It was also a puzzle to us why she brought so much in her bag and yet she rarely ate them. Another friend who became a shrink told us that it must be the “poverty mentality” that made her hoard food to assure herself that she will never be deprived again. The reason why she was late in pursuing her education was because of extreme poverty. Her sister who married a Chinese businessman was the one sending her to school in exchange of working in the restaurant during her free time.


One by one, she gave us a pack of biscuit, a bar of choc-nut and a few pieces of candy.
Surprised, we looked at her. Then the librarian announced that it was safe to go out and asked everybody to proceed to the main door where the security awaited us for safe exit out of the building. We were already out in the grounds when I asked her about the biscuits.


She said that when she was younger , she was trapped in a building during earthquake. She had only one small pack of biscuit on which she subsisted while waiting for the help. From then on, she did not leave the house, without packing some food in her tote bag.


I was touched because at the time when we were under the table waiting for aftershocks, she did not hesitate to share with us her food; scared that we might get trapped under rubbles and become separated from each other.


A few years after, my companion and I were stranded in flood in the City. Traffic did mot move for hours. We were hungry but could not leave the car. We were able to reach home the next day.


That was the time, I remember my friend, the bag lady. So I saw to it that there were stocks of biscuits and water inside my car, rain or shine. I also kept several cans of
biscuits in my office just in case we get stranded.


When I was already a professional and having a meeting in the thirteenth floor of a building with some foreign clients, an earthquake struck it was so strong that our rolling chairs swayed from one side of the conference room to another side nd back.Para kaming naglalaro. Sila nagdasal sa kanilang Diyos.
A colleague whose sense of humor never waned even during adversity remarked, Hoy Diyos din naming yan…while he was holding on to the conference table.


The shaking stopped but the power was out. We had to use the stairwell and it was pitch dark. From that time on, I bring with me a small flashlight. Here in the States, that was one of our give-aways…flashlights that are keychains.


These small stuff are not only good for earthquake calamity. Even in typhoons where people get stranded in places where there are no available food. Remember, the first to go is electricity to avoid accidents . Food may not be available in the next few hours. Sabi nga ng Girl Scouts, be prepared.


Pinaysaamerika

Experience is not what happens to a man; it is what a man does with what happens to him.

 Dear insansapinas,

Nauunawaan ko kung ang mga biktima ay maiyak sa mga nawala nilang  ipinundar na kabuhayan. Sa ating pag-susumikap sa buhay, nagiging inspirasyon sa atin ang makitang mayroon tayong nabibili na makakapagpakita ng ating paghihirap, pagsasakripisyo at paghihigpit ng sinturon para mabili natin ang ating mithiing bilhin.

Sa isang iglap, biglang nawala, sa isang iglap, sila ay nasira. May mga taong tumangis nang makita ang kanilang mga mamahaling gamit na pinagkaingat-ingatan ay masisira lang ng tubig.

Pero kung iisipin, kung kayo ay nakaranas na ang iyong magarang damit ay papalitan ng hospital gown na bukas sa likod, walang shape at minsan ay maari ka pang magsama ng isa pang payat na tao sa likod…sa laki…at ang iyong ginto at diamond na bracelet ay hindi mo masusuot sa ospital

dahil meron kang ID bracelet kung saan ang nakalagay lamang ay ang pangalan, date of birth, edad (toink) at ang iyong account number, para lahat ng charges ay tiyak na pupunta doon pag iniscan nila ang ID bracelet. (feeling mo parang kang grocery item na paginiscan lumalabas ang presyo). Mwehehe…

Sa kabilang wrist naman siguro ay may  na  butterfly needle para idaan ang IV na magbibigay saiyo ng sustansiya habang hindi ka makakain…antibiotics para panlaban sa infection…at morpina or painkiller para sa sakit para di ka umatungal at magulo ang ospital…

Pag naranasan ninyo ito, marerealize ninyo na ang mga material things ay walang kuwenta dahil wala ng silbi.

Ngayon ninyo narerealize ang mga sayang na mga items na binibili  dahil nagagandahan ka lang…mga gamit na pangyabang lang…mga gamit dahil mayroon ang  mga kapitbahay...

Sa mga nabahaan, dagdag sama ng loob pag kasamang nawala…

sa mga nagmumuni-muni sa kanilang mortality, wala ng halaga kung hindi ang mabuhay pa ng matagal sa pamamagitan ng mga ekspensibong pangdugtong ng buhay na iyong pinaghirapan ding ipunin upang pagdating na panahon ay madukot at hindi umasa sa mga kamag-anak na may sarili na ring pamiya.

Moral lesson of the story...bago mgdesisyong bumili nang anumang bagay, tanungin muna ang sarili. kailangan ko ba ito ?

Pinaysaamerika 

Doctor, doctor am I sick?

Dear insansapinas,

Sa loob yata ng labinlimang araw, pito ang kausap kong doctor. Hindi naman mga guwapo. Ahahay.
Kaninang umaga, absent ang aking kapatid sa trabaho niya. Appointment ko sa isa kong especialista, gastroenterologist na siyang nagbasa lahat ng mga pinadalang laboratory tests  ko noon sa ospital  pagdating sa aking lamang loob.


Siya kausap ng doctor, hindi ako makasingit. Muntik na akong sumilbato ng prssst, sandali may mga tanong ako.
So tawag ang specialista doon sa surgeon ko sa hospital. Usap sila sa phone. Pagkatapos sabi, tawag daw ako doon sa surgeon. 'Nak ng pating naman, nag-usap na sila hindi pa sinabi sa akin.


Anyway, yon daw isa kong lamang loob ay tahimik ang mga engkanto. Nandoon sila pero behaved daw. Allleujah. Yong ibang engkanto sa isa kong lamang loob ang pakikialaman ng surgeon kaya kailangang magdecision ako kung ako ba ay magpapahiwa o magtitiis ng bagyo sa aking lamang loob. Hindi ako tumawag pagdating sa bahay. Inuna ko pa ang magbasa ng diyaryo. Ayun may earthquake n naman sa Indonesia.



Pagkagaling sa doctor, niyaya ako ng kapatid ko doon sa buffet restaurant para makalamon. Ah kung di lang masama ang aking pakiramdam, omoo na ako. Saka mula nang malaman kong maraming mercury ang isda at ibang seafood, ayoko na ng Japanese food. Minsan nga nang kumain ako ng seaweed, inilabas ko AS IS. Para bang kumain ako ng plastic na seaweed na hindi na digest.

Kaya take home KFC na lang para makauwi na.


Pero dumaan pa rin ako sa parmasyutika. Ibang kuwento yan. High blood naman ang aking kalaban sa mga 
walang kakwenta-kwentang mga customer service,


Pinaysaamerika

Bad habits never die - Saan ang bagyo?

Dear insansapinas,

Maaga akong nagising. Pagkatapos kong kunin ang aking BS level, timpla ako ng kape.
Para akong sinuntok ng aking konsensiya at hindi ako nakailag nang makita ko ang maraming pagkain sa mesa, sa ref at sa pantry. Naalala ko ang nasa Pinas na kahit may pambili ay walang mabili dahil inubos na nang mga hoarders. ARAY.

Yan ang bad habit ko noon insan. Hindi naman talaga bad habit kung hindi dahil sa tawag ng pangangailangan. Noong nasa Pinas kasi ako, dahil sa marami akong pinapaaral
at binubuhay, kailangan kong maraming kadatungan kaya labas bansa, labas siyudad ang aking drama sa buhay kung saan ako kikita. Bago ako umalis, namimili ako ng maraming pagkain para ii-stock sa maiiwan ko na ang bibilhin na lang ay yong mga gulay na hindi pwedeng iimbak.

Tuwing may typhoon signl, lalo akong namimili ng marami.

Pagdating ko rito sa States, pasan-pasan ko pa pala ang bad habit na yon. "Bad habit" sa iba pero sa akin ay pangangailangan pa rin.

Nagtatrabaho rin ako ng 15 hours a day at ang aking day off ay Linggo lang. Wala pa akong sasakyan noon kaya kailangang makisabay akong maggrocery sa aking kaibigan.

Minsan, nakasama namin ang boyfriend niyang foreigner na ginawa naming tagabitbit ng aming binili sa Costco (wholesale doon na ang lalaki talaga ng mga packs) ang tanong sa akin ay? Are you putting up a convenience store? Kasi one year supply yata ang binili ko. Hindi ko kasi alam kung kailan susunod ang aking paggogrocery.

Isang malapit na kaibigang Filipino ang naging kasa-kasama ko na nagtiyagang magdrive sa akin sa Costco nang humiwalay na sa akin ang aking kaibigang babae nang siya ay mag-asawa. Dahil Pinoy, iba naman ang tanong niya sa akin pag marami akong binili. SAAN ANG BAGYO?

Sa California kasi hindi uso ang bagyo at baha katulad sa ibang States. Nang madalaw naman ako sa kaibigan ko sa New Jersey kung saan may mga snowstorm, mas masahol silang mag-imbak. Bumibili sila ng buong baka at pinakakatay nila at iniimbak nila sa mga freezers sa kanilang basement. Para silang bumili ng poultry sa dami ng dressed chichen na kasamang naimbak. Dalawang pamilya kasi ang nakatira doon pero isang lutuan lang.


Nang magbakasyon ako sa kanila ay inuubos nila ang stock nilang manok. Ubos n ang beef at pork.Magpapanibago na naman sila ng stock para sa winter.

Kaya sa ilang Linggo kung pamamalagi doon, nakain ko na yata lahat ng putaheng manok pwera lang ang pinupong manok. Pagod na rin yata kauupo sa loob ng freezer.

Ang aking kapatid naman ay may biro rin pag nakita niyang marami akog niluto.
"May bisita ka?"

Biro yan kasi wala naman akong bisita except kamag-anak din at dinadala na lang namin sa restaurant para mas conveniente.

Ow pareho rin sa Pinas, may instant noodles din kami. Wala nga lang spam. Vienna sausages meron.

Pinaysaamerika

Damn the Dams?

Dear insansapinas,
Hours after the height of the ONDOY disaster, my sister in the Philippines e-mailed
us the pictures of the extent of damage in our village. Sabi nga, pag bumaha doon, lubog ang Metro Manila. and it happened after more than thirty years that the house was buult. Sabi niya, she heard that water from the dam was released during the typhoon.

A friend of mine told me that releasing water from the dam is a precaution to ensure the safety level of the dam to avoid further damage if it cracks.

Then I read this article.

Here is the excerpt of her article which is her conclusion of the discussion of events of the reported release of the water from the dam.

what were they thinking? that all that additional water would drain directly out to the manila bay? nakalimutan nila, o hindi nila alam, that rivers along the way are all silted up because of land erosion, thanks to deforestation, and esteros are all clogged up with nonbiodegradable plastic trash, thanks to an mmda that’s apparently given up on the garbage problem? no wonder kung saan-saan nakarating ang baha.

of course it’s quite possible that government officials just didn’t want to cause panic. imagine the hysteria, and the horrendous traffic once people started evacuating. but, hey, in such a crisis a good leader should have no trouble addressing the people, explaining the situation, allaying fears, offering advice, and mobilizing the media and the internet to assist and facilitate.

anc’s pia hontiveros is so right to ask, bakit walang warning? maybe authorities were correct to release the water in controlled increments, maybe it was the lesser evil. but but but the public should have been seriously warned. the people deserve to be given adequate information on matters that affect their lives so that they can make the right decisions, that is, whether to stay and brave the elements, in which case, walang sisihan! or whether to go and seek higher ground while there’s time, with at least some possessions and their dignity intact.

meanwhile, let’s pray really hard that typhoon peping changes course.

Pinaysaamerika

Earthquake and Tsunami in Samoa Islands

Dear insansapinas,

Our e-mail group had just inquired about the safety of a member down there in New Zealand where tsunami alert was issued by the government after the 8 intensity earthquake had hit the Samoa Islands when this news about one tsunami and more swept
on the Samoa and American Samoa which flattened villages and killed at dozens of people.

Here is the news from msnbc.

Visit msnbc.com for Breaking News, World News, and News about the Economy

Pinaysaamerika

Ukay-Ukay, Relief goods, Clothes Donations

Dear insansapinas,

Flashback (rewind)
Noong bata pa ako sa probinsiya, may pinupuntahan ang aking mother na isang tindahan na ang sabi niya ay mga relief goods. Di ko pa naintindihan noon ang ibig sabihin noon. Doon siya bumibili ng mga makakapal na kumot para ipadala sa barrio kung saan ipinagpapalit ng aking mga kamag-anak ng mga isda na ginagawang daing na dinadala naman sa amin pagdalaw nila kasama ang aming parte sa mga ani.


Narinig kong nag-uusap noon ang aking mother at auntie na ang mga relief goods daw na iyon ay padala pa galing sa US (kaya makakapal ang mga kumot) at donasyon daw sa mga
tao na binagyo. Madalas kaming bagyuhin pero wala kaming natatanggap na ganoong donasyon. Noong nagkaroon ng isip (sabihin nating lumaki na ang utak ko), narealize ko kung paano ginagawang negosyo ang mga donations na ito. bwahaha


Ngayon:


Nag-uusap kami ng aking kaibigan sa e-mail. Nasa ibang bansa siya. Nagkuwentuhan kami ng mga nagsosolicit ng donation. Sabi ko, kapatid diretso na ang bigay sa mga nangangailangan sa lugar nila...particularly yong mga walang tuyong damit at
nawala lahat ang kanilang gamit. Walang retrato, walang publisidad...ooops ito pala sinusulat ko.


Sabad niya, siya raw hindi na magpapadala. Pera na lang daw at diretso sa NationalRed Cross. Minsan daw kasing nagpadala siya ng mga damit, gamit at mga blankets, tuwang tuwang siya at iniisip niya na maraming matutulungan doon sa kanilang probinsiya.


Nang magbalikbayan siya, napansin niya ang suot ng nanay niya na mahilig bumili ng ukay-ukay na suot-suot ang isa sa mga pinadala niya. Tinanong niya kung saan nabili... sa ukay-ukay nga raw. Toink


Pinaysaamerika

ONDOY RESCUE OPERATIONS PART 2- UNSUNG HERO VERSUS MOVIE ACTOR HERO KUNO

Dear insansapinas,

There are unsung heroes in every calamity. They're heroes because they unselfishly help others at the risk of losing their lives. One of them is an eighteen year old from a squatter's area.

There are heroes kuno who do it for publicity notwithstanding if their stories are ones that insult the intelligence of the public.

Maniniwala ka bang speed boat ang ginamit sa pagrescue ng isang kapartner na artista sa isang village na kahit ang mga Navy,Coast Guard at iba pang mga rescue operatives ay kailangang maghintay para bumaba ng kaunti ang tubig para makita nila ang mga naglipanang mga nakaungos sa tubig baha upang makaraan ang kanilang rubber boat.
Speed boat. Ano yan pelikula kung saan ang mabilis na takbo ng bangkang ito ay maaring puwede lang sa malawak na dagat na walang mga nakaharang. Parang James Bond. Haah.

Ito ang kuwentong paniniwalaan ko pa.

He died rescuing neighbors

by Jason Gutierrez

MUELMAR Magallanes braved rampaging floods to save more than 30 people, but ended up sacrificing his life in a last trip to rescue a baby girl who was being swept away on a Styrofoam box.

Family members and people who Magallanes saved hailed the 18-year-old construction worker on Monday a hero, as his body lay in a coffin at a makeshift evacuation center near their destroyed Manila riverside village.

“I am going to be forever grateful to Muelmar. He gave his life for my baby. I will never forget his sacrifice,” said Menchie Peñalosa, the mother of the six-month-old girl whom he carried to safety before being swept away himself.

Magallanes was at home on Saturday with his family when tropical storm Ondoy—international name Ketsan-—unleashed the heaviest rain in more than 40 years on the Philippine capital and surrounding areas.

At first the family, long used to heavy rain, paid little attention to the storm.

But Magallanes and his father quickly decided to evacuate the family once they realized the river 800 meters away had burst its banks.

With the help of an older brother, Magallanes tied a string around his waist and attached it one-by-one to his three younger siblings, whom he took to higher ground. Then he came back for his parents.

But Magallanes, a strong swimmer, decided to go back for neighbors trapped on rooftops.

He ended up making many trips, and eventually saved more than 30 people from drowning, witnesses and survivors said.

Tired and shivering, Magallanes was back on higher ground with his family when he heard Peñalosa screaming as she and her baby were being swept away on the polystyrene box they were using in an attempt to cross the swift currents.

He dived back in after the mother and daughter, who were already a few meters away and bobbing precariously among the debris floating on the brown water.

“I didn’t know that the current was so strong. In an instant, I was under water. We were going to die,” said Peñalosa, her eyes welling with tears and voice choking with emotion.

Then this man came from nowhere and grabbed us. He took us to where the other neighbors were, and then he was gone,” she said.

Peñalosa and other witnesses said an exhausted Magallanes was simply washed away amid the torrent of water.

Neighbors found his body on Sunday, along with 28 others who perished amid Manila’s epic flooding.

The official death toll stands at 86 but that excludes those recovered in Magallanes’ village, called Bagong Silangan.

Standing next to his coffin, Magallanes’ parents paid tribute to their son.

“He always had a good heart,” said his father, Samuel.

“We had already been saved, but he decided to go back one last time for the girl.”

His mother, Maria Luz, wept as she described her son as incredibly brave.

“He saved so many people, but ended up not being able to save himself.” AFP

Pinaysaamerika

ONDOY RESCUE OPERATIONS-THE UNSUNG HEROES

 Dear insansapinas,

Up to now, many bloggers are still in their blame games on Ondoy disaster even mentioning some incidents which are just targeting their political opponents. It is true that the politicians became non-visible at the height of the unexpected

calamity and leaders who are supposed to lead did fail in their roles simply because there are political agenda that separate the loyalists and non-loyalists.

People were angry because of the slow rescue operation. They blamed  all excepting no one. But there were people who did their jobs nd their efforts were never chronicled in any media.

This article is from Victorina blog which is one of the blogs I read regularly. One of the writers, a lady lawyer wrote about her effort to save her son and in the process save other lives.

In her own eyes, she saw why the rescue operation was slowed down.

Read her story here. 

An excerpt is written below:

 

The officer -- whose name I failed to get -- immediately dispatched a boat and allowed me to get in to guide the team to Ronan's location. A young mother nearby begged me to be allowed to come on, even if she was just to be left behind. She had very young children left in the company of relatives in her house. I let her on.

We first went to the woman's house where we eventually had to take in four children -- one as young as eight months old -- who had not had food or water in nearly 24 hours. My daughter had packed water and clothes for her relatives; we apportioned some of them to the strangers in the boat. It was heartbreaking to bypass others who wanted to be taken in, but I worried that there would be no room in the boat for an invalid man. The Navy officers and I had to reassure the other victims that they would come back for them.

The streets were littered with debris like wood with nails, barbed wire, furniture, appliances, and dead animals. Janitor fish and snakes slithered past us. At some points the waters were shallow and I had to get off the boat to help the officers pull it. I used an oar to push detritus away from the officers who sometimes had to get in the water to steer the boat. We got to Ronan in about half an hour after an eventful ride. We loaded him and other relatives. But not everyone fit. The others opted to stay behind.

On the way back to the gate, others were also accommodated. Babies were priority, as many were already showing signs of dehydration and exposure. We could not ignore them. I helped as much as I could, but there were just too many victims. In the end, we had to promise that the boat would return.

As we approached the gate, we encountered the dreaded current. I joined the officers getting out of the boat, to help pull it through waist deep water. We were very near the gate, and I wanted to get Ronan home. Fortunately the waters were only waist deep there... Still, the current was frighteningly strong. Through the efforts of the gallant Navy officers, we eventually got to high ground,

I also have a new found respect for the Navy.

Thanks guys.

Pinaysaamerika 

Conversation In A clinic

 Note: if you see a lot of errors in my entry, it is because one of the physical disabilities why I am early retired is the blurred vision that is not corrected by prescription glasses.


Dear insansapinas,
Habang binabayo ng bagyong ONDOY ang Metro Manila, binabayo naman ako ng ubo na hindi ko ikinatulog magdamag noong Biyernes ng gabi. Hinala ko yong allergy ko pinalala ng aking asthma. Ayaw nang tumalab ang aking diabetic tussin. Sabi siguro ng aking baga. ow sanay na kami diyan, di na tatalab yan. Alam kong wala sa kalingkingan ang dinanas ko sa mga naramdaman ng mga biktima ng baha. Pero naniniwala ako na kaniya-kaniyang krus ang ating dinadala. Yong iba malaki, yong iba maliit at yong iba ny gulong sa dulo.


Kaya noong Sabado kahit walang appointment ay sinugod ko yong matanda kong doctor na sa katandaan ay baka makakalimutin na.


Doctor: So what brought you here?
Me: Parang gusto kong sagutin, alangan namang dinalaw lang kita dahil gusto kitang makita. (roll eyes)


Doc, I got a persistent cough.


Dcctor: Let me see. (kinuha niya ang stethoscope at ako ay kaniyang pinahinga ng malalim at mababaw).


Doctor: What medicines are you taking?
Pinakita ko ang mga gamot ko hindi kasama yong sa diabetes.


Doctor: Why are you taking this medicine?


Pinaliwanag ko na discharged ako sa ospital at yon ay mga antibiotics.


Sabi niya, ganoon din daw ang kaniyang prescription.


Me: what are for those medicines?


Doctor: they're antibiotics.


Alam ko naman yon eh. Pero ang alam ko sa gastro ko yon.


Me: are you not going to prescribe me an allergy medicine?


Doctor: You got an allergy?


Me: What do you think of my cough? I suspect, it is allergy because inside the clinic, i do not cough. in the house,which is surrounded by oak tress, I cough without let-up.


DI ko malaman kung ako doctor o siya.


Doctor: Okay. Oh I see that you re diabetic.


Me: Alllelujah, naalala niya. Rolleyes ulit.


Dcctor: how long have you been diabetic?


Me: It is in my medical record, doc.


Doctor: so what you drink?


Me: Herbal tea.

Doctor: Do you put sugar in it?


Isa pang tanong siguro para naman masabing more than 30 minutes ang ginastos niya
sa pag-iksamen sa akin. para masulit naman ang chinachaarge niya siguro sa insurance ko.


Arghhhhhh


Pinaysaamerika

Ondoy Aftermath Part 3- Mga Nakakainis na Obserbasyon

Dear insansapinas,

Nakakainis 1


Naghhanap ako ng mga piktyurs ng baha sa Pilipinas na dala ni ONDOY nang makita ko ang link ng GMA Facebook kung saan pwedeng mag-upload ng retrato ng baha ang publiko. Nagtayuan ang balahibo ko sa INIS na kahit ba namin yong mga paglalaro at pagaarte nila sa camera kailangang ilagay doon. Para yatang INSENSITIBO na karamihan sa mga retrato ay nakakaawa, may mga taong ginawang album ang GMA facebook. Sabihin na nating talagang may sense pf humor ang mga Pinoy pero dapat nasa tamang oras din. TSEH.


Nakakainis 2


May mga nabasa akong comments sa isang blog. Ito ang mga taong imbes na magvolunteer para magrepack ng mga relief goods o kaya magpadala ng kahit man lang isang pirasong tuyong damit sa mga biktima, sinisisi pa ang mga tao dahil bakit hindi handa sa mga kalamidad.


HELLO. Alam kaya niya ang kaibahan ng regular flood sa flashflood.
Flash floods are distinguished from a regular flood by a timescale less than six hours.(source: wikipedia).


Kahit na mabilis kang gumalaw, kung ang tubig naman ay mas mabilis saiyo, wala ring mangyayari. Isa pa ang mga binahang lugar ay hindi dating binabaha kaya ang mga tao ay hindi inakalang ganoon kabilis ang pagtaas ng tubig.


Kasama rin dito ang mga commenters na lahat na yata ay binigyan ng sisi except sarili nila na kung talagang uururatin, kasama rin silang hindi inaayon ang kanilang basura, tapon dito, tapon doon.


May nakapagsabi na sa kanilang ang Manila ay below sea level? TSKS TSSK


Nakakainis 3


Pati ba naman ang kalamidad, ginagawang dahilan para mapabango ang pangalan ng artistang nasasangkot sa isang kaso. Panay ang papuri ng kapatid sa pagliligtas nito sa isang kapartner na artista na para bang isang bayani ang kapatid na dapat purihin. Sundan ang kanilang pagtatambalan. PWEH.


Nakakainis 4


Ito kuha ko lang sa isang blog kung saan ang isang babaeng nasa Dubai na may apelyidong Bermejo (kaya ko lang pinagkainteresan ito dahil may best friend ako noon sa elementary na Bermejo ang apelyido). Kaya lang sigurado ako na hindi niya kamag-anak, kasi mukhang Merkana yon.




Hindi ko ibibigay ang link sainyo sa awa ko sa kaniyang siyay binaha ng mga mura sa mga kababayan.


Di ka ba mgmumura sa sinabi niya.

"buti n lng am hir in dubai! maybe so many sinners bak der! so yeah deserving wat hapend!"-

Isa pa ayaw ko siyang sumikat. !@#$%^&***())__


Pinaysaamerika

Ondoy Aftermath Part 2

Dear insansapinas,

Ganito katindi ang baha na dinulot ng bagyong si Ondoy sa Metro Manila, Philippines.

Ito sa Pasong Tamo



Ito sa Loyola Heights, Quezon City



Ito sa Taytay Rizal



Ito si Ugong, Pasig,



Ito sa Pasong Tamo, Makati




Pinaysaamerika

Ondoy Wrath and Rescue Operations sa iba't ibang lugar

 Dear insansapinas,
Ito sa Pasig City.



For the latest Philippine news stories and videos, visit GMANews.TV

Ito sa Marikina.


For the latest Philippine news stories and videos, visit GMANews.TV

Pinaysaamerika

ONDOY AFTERMATH

Dear insansapinas,
Hinataw ng bagyong si Ondoy ang Metro Manila. Pati ang mga hindi binabahang lugar ay inabot.


Sa aurora blvd.

Marami pa rito.


Kung gusto ninyong magdonate, diretso na ninyo sa Philippine National Red Cross para tiyak kayong aabot.
Pati mg kakandidato nagsosolicit ng donation. Tssk tsssk, magagamit pampulitika.


I am no stranger to Manila flooding. Tumira ba naman ako sa ilang kantong layo lang
Espana sa Sampaloc, taun-taon akong nakikipandanggo sa bangko para lang makatawid sa bahang kalye.


Pero iba itong ONDOY, pati ang Makati, inabot. Naexperience ko na ang abutin ng baha sa Buendia. Ang lakas ng agos. Hanggng baywang ang tubig at kailangan kong makatawid para hindi ako makulong sa building na yon.


Noong minsan namang matindi rin ang bagyo, nastranded naman ang kotse ko sa Taft, Pasay. Mahirap magbukas ng bintana ng kotse kasi may mga mapagsamantalang mga elemento na nang bibiktima sa mga nasa loob ng kotse.


Nang makausad ang kotse namin, may nakita kaming motel. Binalak naming magcheck-in dahil gusto na rin naming pumunta sa restroom. May nasalubong kaming gusto rin magcheck-in pero umatreas. Nang malaman ko bakit, ang mahal pala ng singil.


Pero di bale, talagang kailangan ko nang pumunta sa restroom. Yon ang pinakamahal na restroom. Libo pero ang sarap naman ng pakiramdam.


Natulog ako nang basa pa ang aking damit. Sa pagod.


Pinaysaamerika

Broken Families

Dear insansapinas,

Broken pa ang family ninyo?

Starting Early with Beyonce- Sayaw Bata, Sayaw Bata

 Dear insansapinas,
Pwede na ito sa Dancing with the Stars. may sarili pa siyang choreography. Cute.


Pinaysaamerika

Post Opeation Part 2

Dear insansapinas,
Private nurse daw oh.

Dancing with the Stars errm under the stars

Dear insansapinas,

You read it right insan.Hindi ito yong Dancing with the Stars na
Nagsimula kagabi kung saan may politician na kapartner ni Cheryl Burke, si Tom DeLay. Paborito ko yong Chairman
ng Iron Chef.

Ang sinasabi kong Dancing under the Stars ay yong mga sayawan sa barrio... under the stars.

Init ng Ulo

 Dear insansapinas,

Kung baga sa date, hindi ako sinipot. Grrr.

When Tears are in your eyes

Dear insansapinas,

Umiiyak ako.

Private Nurse

Dear insansapinas,

Suspetsa ko may share yong doctor ko doon sa agency ng mga private nurses na tumatawag sa akin.
Heh.
Pinuputakti ako ng tawag at nang hindi ako pumipick-up ng phone, mismong ospital na ang tumawag.
Ayoko nga. BAKIT KAILANGAN KO ANG PRIVATE NURSE EH NAKAPALIGO NA AKO,
Brrrrr, brrrrr, brrrrrr. Napalitan ko na ang bandage ng king sugat. Parang hindi ako nagtayo ng iskwela
para sa mga nursing assistants at nursing registry. AHEM.

Doctor's order daw para imonitor ang aking blood sugar level. No gagawin niya, aabangan niya ang pag
taas at pagkatapos pababain niya? Eh nakukuha rin naman ang blood sugar count ko dahil meron
akong BS meter.

Eniwey, pumayag na ako para hintuan na nila ako. Alam ko naman bakit mabango ako sa kanila.
Malaki kasi ang insurance ko. Buong America ang Covered. Ahay.

Isa pa, nakalabas ang mg gamit namin mula sa pantry at kitchen cabinets. Baka puwedeng
patulong. hehehe. May nagspray ng pesticides.Requirement ng gobyerno. May fine pag hindi mo
ginawa. Kaya wala kangmakitang ipis sa amin o daga not unless, nakikikapitbahay sila.

MB and mg

 photoforwarded`thru mail

Dear insansapinas,
MB is the abbreviation for Mbyte. It is an SI-multiple of the unit byte for
digital information storage or transmission and is equal to 106 (1000000) bytes.
Mg is an abbreviation of milligram. It is a unit of mass equal to one thousandth (10-3) of a
gram. To me it refers to the dosage of medications, I am taking. Ano ang gusto kong sabihin.
Ito. Conversation with a nurse:

Me: Why am i taking 2 megabytes of my diabetic prescription?
Nurse: Huh?