Puto Bumbong, Bibingka at Simbang Gabi sa US

Dear insansapinas,

photocredit:padala via e-mail galing sa flickr

photoforwarded

When I was in Calif, I attended simbang gabi or more of  a dawn mass kasi it was held at 5:30. The church is only two blocks away from my house. I go to work at 9:00 so I have plenty of time to spend especially after the mass when there was food galore...free. Alam naman ninyo ako pag free, lumalaki ang tenga ko. ting ting ting. Sa laki, pwedeng maging bells.


Yong Simbang Gabi coordinator ang nag-aassigned sa mga parishioners kung sino ang toka sa pagkain. Madali lang yon kasi meron silang private school so siguro, ang mga students ang nagsasabi sa magulang na maging cooperative.Predominantly mga Fil-ams ang nag-aaral sa Catholic school na ang tuition fee isang buwan ay pwede ng magbuhay ng isang pamilya sa Pilipinas. Kayod and Pinoy parents para doon mag-aral ang kanilang mga anak sa Catholic school. Safe sa bullying ng mga ibang lahi at at least ay disiplinado ang mga bata. Disiplinado raw oh.


Balik tayo sa simbanggabi.


Minsan lang yata akong nakakain ng puto bumbong. Sandaling naubos. Siyempre sabik ang Pinoy kumain ng puto bumbong. Karamihan naman na handa sa simbang gabi ay arroz caldo (hmmm, masarap din yong iba. Yong iba naman parang tinorture  lang yong manok at pinalangoy sa magkahalong tubig at bigas). May pancit na maputla. Hot dog ang nasa ibabaw.


Meron ding bibingka na pag lumamig, puwede mong gawing hilod sa tigas.  (laitera ko talaga, kumakain lang naman ako). kasi naman ang lutuan nila ay hindi katulad sa atin na may apoy sa itaas at may apoy sa ibaba. Ang niyog pa ay thawed na coconut powder. Kasi wala namang kudkuran dito anoh.


Noong mga Hispanic naman ang sponsor, talagang di na ako kumain. Napilitan tuloy akong umuwi ng maaga para magbreakfast. There goes my free breakfast. Ang aga-aga kasi may chili. Taga Bicol ako, pero di ako mahilig sa maanghang.


Dito sa East Coast, wala akong mapuntahang simbang gabi. Missed ko tuloy sa Pinas kung saan, aga kong gumising, Magbibihis, magmemake-up ng kunti para di halata ang isang kilong eyebags tapos matutulog sa simbahan habang ang pari ay nagdedeliver ng kaniyang homily.


Ganito scenario.


Pilit bukas ang mata pero talagang mabigat. Bagsak sa kaliwa. Gising. Katabi, nakaingos. Tulog ulit. Bagsak sa kanan. Katabi, ingos.


Minsan biglang tumayo, nagkakanta, hindi pa naman pala dapat. Naalimpungatan. Dahan-dahang umupo. Pilit pinaliliit ang sarili.


Pagkatapos sabihin ang Dominus Vobiscum ng pari, takbo sa labas. Waaah ang haba na ng pila sa puto bumbong at bibingka.


Pinaysaamerika

salasalawikain:
Ang mahirap kunin ay masarap na kainin lalo kung di pa ubos.

BRITANNY MURPHY DEAD AT 32

Dear insansapinas,
Bata pa siya. I am referring to Brittany Murphy who died this Sunday at age 32. Cause of death is still unknown.

 photocredit: CNN

Brittany Murphy, the bubbly, free-spirited actress who appeared in films including "Clueless" and "8 Mile," has died, Los Angeles police and hospital officials said Sunday. She was 32. Murphy was pronounced dead at 10:04 a.m. PT Sunday at Cedars-Sinai Medical Center, hospital spokeswoman Sally Stewart told CNN Radio. No other details were immediately available.
"In this time of sadness, the family thanks you for your love and support," Murphy's publicist, Nicole Perna, said in a statement. "It is their wish that you respect their privacy."

Pinaysaamerika

A TREE FELL

 Dear insansapinas,
Bumagsak ang isang puno na matagal ko nang ineexpect mga ilang buwan nang nakaraan. Matigas ang ulo ng may-ari ng puno. Matayog kagaya ng puno na akala niya ay oak tree siya.


Gumigiwang-giwang na ito nang mga nagdaang Linggo. Parang napasaklolo ang may-ari na kung pwede tulungan siya. Tseh niya. Pagkatapos niya akong itulak palabas sa bakod niya.  

Isang bigwas ng hangin, taob.


Tiningnan ko itong nakadapa ang puno na nasa isip ay ang malakas ang lagapak kapag nanggaling sa itaas. 
Hindi ko man lang magawang Christimas tree. Hindi puwedeng sabitan ng ilaw. 




Pinaysaamerika


Salasalwikain:

Ang istoryang ito ay hinango sa tunay na buhay. Ang hindi marunong tumanaw ng utang na loob ay hindi nakasuot ng salamin. BOW.

Balikbayan pag Pasko

Dear insansapinas,

Nagliliparan na ang mga kakilala ko sa Pinas, Pati pala kamag-anak. Tahimik naman kasi ang Pasko at Bagong Taon dito. Walang kabuhay-buhay. Kaya bili sila ng pasalubong, t-shirt, chocolate, pabango at ibang pang pasalubong. Sakay sa eruplano na ang ticket ay kinuha na as early as September. Kaskas ng credit card. Zoink.



Yong isa kong kaibigan sa New Jersey, gustong umuwi pero kulang daw ang pera niya. Alam mo naman pag umuwi ka sa Pinas, parang tubig kung bumuhos ang pera mula sa bulsa mo. Nakakahiya naman kasi kung sila pa ang pagagastusin mo o kaya magtitireat saiyo pagkatapos mong magpuyat na kulang na lang tukuran mo ang iyong mata pag ikaw ay nasa duty sa ospital o kaya ay lagari ka sa dalawa o tatlong trabaho para makabayad ka ng iyong mga utang. Dolyar kinita, dolyar din ang gagastusin. Pero kung ang suweldo mo naman ay talagang katumbas na ng kinikita ng kaibigan mo sa isang taon, bakit mo naman siya pagagastusin. Di va? Kaskas ng credit card. Zoink.



Kaya ng huling uwi ko, yinayaya ko ang mga dati kong kasamahan sa trabaho at kumain kami sa Barrio Fiesta. Yon ang pinakamalapit.  Hindi ko akalaing mahigit sampu na pala sila dahil kasama nila yong bago. Pero masarap naman ang pakiramdam dahil nagkita-kita kami. Saka na ang aray pagbayad. Pero sa pagkikita ninyo, ang friendship at pagsasama-sama ay priceless. Kaskas ng credit card. Zoink.


So nilecturan ko ang aking kaibigan. Kailan pa siya uuwi. Pag wala na siyang kakilala? Wala na ang mga halakhakan at pagrereminisce ng mga kasanuan noong araw. wala siyang ikakaskas na credit card. Puno na. Zoink.



Pag ang mga dating kakilala ay mga retard eheste retired na at di na pwedeng kumain ng mga crispy pata dahil ang tataas na ng blood pressure at heart attack risk na. Kaskas ng credit card. Zoink




Pag umuwi siya yong nga tumatakbong bata na nahuhulog na ang mga diapers ay siya ngayong naghahabol ng mga batang nakadiapers na rin.

Yong kapatid ko, second time lang niya itong umuwi mula nang umalis siya sa Pinas. Ngayon may anak na siya na naghahanap kung bakit wala raw siyang mga kamag-anak. Kawawang bata. Panay naman kasi ang bakasyon nila pero hindi sa Pinas. Noong isang taon sa Australia. Dinalaw nila ang eldest namin.


Ang pusta ko pupunta sa UP yon at sa PGH para hanapin ang mga kakilala niya. Yong batch naman nila ay halos nandito na.

 Pinaysaamerika

Dashing through the Snow

Dear insansapinas,
Napapaligiran pa rin kami ng Puting Yelo. Walang naglilinis ng walkway kasi baka umulan pa ng yelo. Gusto ko tuloy kumanta ng Dashing through the snow...Jingle Bells.

Kahapon, nakapamintana ako ng may nakita akong babae na kumakain ng snow. Hindi man lang inilagay sa snow cone. Huwag ninyo akong tanungin kung anong lasa ng snow kasi hindi ko pa natry. Sa SF kasi noon wala namang snow. Meron doon Hailstone. Yong malalaking tipak ng yelo. Pag tinamaan ka bukol. Paminsan-minsan lang yon.


Hindi naman ako natawa nang makita ko yong babae na tuwang-tuwang naglalaro sa snow. Mamaya kodakan sila ng kapatid niya. Ang hula ko kagaya ko rin galing sa State na walang snow at ngayon lang nakakita.


Pero ako naman, hindi nagpakita ng ganoong excitement noong una kong winter dito. Panay lang ang tanong ko sa kapatid ko kung kailang magkakasnow. In fact yong kapatid ko sa SF, dito pa nagPasko para rin makakita ng snow. Bumili lang naman ako ng snow shoes, ng boots, muffler, bonnet at makapal na gloves. Excited ba yon?


Ang lintek na snow dumating January. 


Nakakita na ako ng snow sa Nevada. Pero yon yong parang bula lang ng sabon.Ito pati terrace namin puti. Pag tunaw nito, linis ang terrace. Wawalisin ko na lang .Sayang wala akong walis tinting.
Pasensiya kayo, tamad akong magkodak.  

Tamad pa rin akong lumabas. Kaya pala may tubig sa plastic container sa bathroom, inexpect siguro ng kapatid ko na magkaroon ng power outage at mawalan kami ng tubig. Alangan namang yong soda at tubig sa fridge ang gamitin namin anoh. Brrrrr.

O siya titingnan ko kung nakaparada pa yong sled sa labas. Rodolf, nasaan ba ang lintek na hiniram kong reindeer kay Santa.


Pinaysaamerika

I am dreaming of a White Christmas-Not

Dear insansapinas,

Natulog akong may warning alert tungkol sa winterstorm sa DC, Virginia, Maryland at ibang States sa East Coast. In fact ang Virginia ay dineclare ng may state of emergency. 

The National Weather Service issued a blizzard warning for the D.C. area. Snowfall accumulations from 12 and 22 inches along with 40-mph wind gusts were "expected to create whiteout conditions later this afternoon."
Other areas braving and expecting heavy snow included Baltimore, Maryland, where a blizzard warning has been declared; Philadelphia, Pennsylvania; New York; Richmond, Virginia; and regions from Tennessee and North Carolina to the southern New England states.

Paggising ko para checkin ko ang pinalalambot kong beef sa slow cooker...yes Virginia, sa kabagalan ng pagluluto, pwede kang maligo, manood ng TV at matulog...Ahhhhh, nakakasilaw na Puti sa labas. Pwede na akongmagtayo ng factory ng halo-halo. Panay ang bagsak ng snow(flurries) at first time akong nagsuot ng medyas at nagsuot ng longsleeves na T. 

photocredit MSNBC

Tawag ako sa kaibigan ko sa ibang State. Saka na lang raw niya ako tatawagan. Hinuhukay pa nila yong kanilang kotse. Baon sa yelo.

photocredit: CNN

Dito napansin ko walang masyadong garahe, kasi walang kuwenta pag pumatak ang snow, natatabunan ang pinto ng garahe. Sa California, sa labas din ang kotse, kasi ang mga junk naman ang nasa garahe ng mga tao. 

Kung minsan mga tao ang sinasalansan nila sa garahe lalo pag Pinoy. Ginagawa nilang in-low or in-law ang garahe. Ibig sabihin converted nila na kuwarto tapos pauupahan. 

Walang bathroom at walang kitchen minsan. Makikitichen ka sa may-ari ng bahay sa itaas. Kung ang may-ari ay mag-asawa at paminsan-minsan ay nagbabatuhan ng kawali, kaldero at pinggan, maghihintay kang humupa ang "bagyo" bago ka makapagluto.

 Sandali, bakit napunta doon ang usapan?



Basta ako, kumakaway ang unan at ang kumot para ako bumalik sa higaan. Tssk tsssk sinasalba pa rin ang aking pera. Balak ko pa namang pumunta sa Macy's/


Pinaysaamerika

Underwater Volcano Eruption

Dear insansapinas,
In Bicol, we know how a volcano erupts. What about a volcano under water?


Here is from CNN.

Scientists witnessed the eruption of the deepest underwater volcano and caught the entire event on film for the first time -- complete with molten lava and sulfur smoke clouds.


The volcanic eruption was filmed by a U.S. robotic submarine more than 1.2 kilometers (4,000 feet) below the surface of the Pacific Ocean near Samoa during an expedition in May this year.

Lately, I have been reading novels about underwater adventures where a volcano also erupted. I thought it happened only in fiction.

Pinaysaamerika 

Christmas Carolers

Dear insansapinas,

Ito ang mga panahon na hindi ka magkandaugaga sa paglabas para bigyan ng mga barya ang mga carolers na mga bata na sila at sila rin pabalik-balik lang lalo pag masipag kang magbigay.


Pero may mga carolers hindi mo talaga matanggihan. Sila ang mga organisasyon na magpapadala ng sulat saiyo at magrerequest na sila ay pupunta sa bahay mo para mangaroling. Hindi mo mabibigyan ng piso o bente ang mga iyon. Mayroon ka pang ihahanda.


Ang mga teachers din sa school kung saan pumapasok ang iyong anak ay magpapasabi na sila rin ay mangangaroling.Eksena sa bahay noon.



Child: Mom, darating daw ang grupo ng mga teachers ko sa Dec. (insert date)
Mom: Iha, pakisabi, hindi pwede.
Child: Bakit ma, nasa out of the country ka?
Mom: Hindi, kailangan ko lang ng enough time para maitago ko ang mga skeleton sa closet, ang mga kandilang itim, yong mga perang nilabhan ko.
Child: (tiningnan ang mother) nagbibiro ka ma?
Mom: Nakita mo ba akong nakangiti? 
Isa pa karaniwan, gabing gabi na sila dumarating.
Child: Ang dami nilang pinupuntahan kasi.
Mom: Alam mo naman ang mommy mo, tinutubuan ng pangil paglumampas na ng alas nuwebe.
Child: Ano ba talaga sasabihin ko?
Mom: Sabihin mo ang sinabi ko.
Child: Ma, magsisinungaling ako niyan.
Mom: sinong nagsabing magsisinungaling ka.


Tapos ngumiti ang mommy, may pangil nga. 


Pinaysaamerika


Ang nabasa ninyo ay kathang-isip lang. Pero ang pangil ay may katotohanan. Awoo.

Grapes

Dear insansapinas,

photofwded via e-mail

Hindi kumpleto ang Pasko noon sa amin pag wala ang grapes. Kaya sugod sa Quiapo o Divisoria para bumili ng grapes.


Me: Bigyan nga ninyo ako ng dalawang kilo.
Tindero:( Lagay sa plastic, ibinagsak sa timbangan at ibinigay sa akin). Ito ale.

Me: Parang kulang sa timbang ito ha.
Tindero: Lumang pelikula na yong Tinimbang ka Ngunit Kulang.
Me: Di bale na lang.


Punta ako sa isa pang nagbebenta ng grapes. 


Me: Bigyan ninyo nga ako ng dalawang kilo.

Tindero: (Lagay sa plastic, ibinagsak sa timbangan at ibinigay sa akin). Ito ale.

Me: Kulang yata sa timbang.
Tindero: Lumang pelikula na yong Tinimbang ka ngunit Kulang.
Me: Kasama ninyong nanood yong tindero doon ? Sabay turo.
Tindero: Ah hindi, hindi kami sabay manood ng pelikula ng kapatid ko.


TOINK.

Pinaysaamerika 

Medical records of the Presidential Candidates

Dear insansapinas,

The political machinery of some presidential candidates are already in the damage campaign phase.


The issue of autism started from the camp of former President Estrada. The story did not have much impact to the candidacy of Noynoy since article had a lot of flaws. The survey still showed that he is leading by a big margin.



Here comes the demand for the medical records of the presidential candidates because of alleged autism history in the growing up years of a candidate.


Here is the article from Manila Standard.


Candidates asked to bare medical records


As to who is asking, here is an excerpt of the news:

A PRIVATE think tank associated with former President Fidel Ramos is urging all presidential aspirants to make their medical records public amid reports that one of them had “a history of being an autistic during his growing-up years.”


The Center for Issues and Advocacy on Wednesday said candidates baring their medical history would prove to the public that they were “sane and capable of handling the rigorous demands of the presidency.”

Kasama ba dito ang signs for dementia and obsessive compulsive behavior? Since this is not required by the law, can they pressure the candidates to make their medical records public?

What if all but one complied with the request?   


Survey


I was requested to participate in the research survey by a reader of my Now What, Cat?


I want to participate but I do not believe in surveys especially if I do not know how the respondents were chosen . Like me for example. Do they know that I am not a Filipino citizen?


Who was it who said that surveys measure emotions and prejudices and not logic?


The party who requested the survey can manipulate the results that best serve their intentionslash motive by the manner by which the questions are structured and the way the questionnaires are distributed.


Sandali, nakadalawang canned soda yata ako ngayon at bigla akong naging seryoso.


Matagal ko ring tinitigan ang balitang ito na kung hindi lang ako nakasalamin, baka natunaw ang aking monitor. Ganiyan ako. May pagka-autistic. Focus and attention ko kung ako ay nagbabasa at nag-iisip at the same time. Sabi ng mother ko noon binabatukan niya ako at baka raw ako mamatanda dahil di ako sumasagot pagtawag niya. Pero iyon ang phase ng mga bata na nagkakaroon ng temporary hearing impairment lalo kung uutusan. 


Pinaysaamerika

Unemployment-Need a Career Change?

Dear insansapinas,

White Collar


Tumawag ang aking kaibigan from Bay Area. Akala ko nasa Pinas siya. Bumalik pala para sunduin ang mommy niya na magbabakasyon sa Pinas. Mahigit ng 60 ang kaniyang mother at takot ng magbiyahe ng solo.


US Citizen na ang kaibigan ko pagkatapos maghintay ng napakatagal sa kaniyang green card. Pero mag-iistay na siya for good sa Pinas. Nagtayo na siya ng negosyo. Wala siyang makuhang trabaho dito sa States. Computer engineer siya.


Blue Collar


Tumawag din ang aking kaibigan mula sa Arizona. Wala pa ring trabaho ang kaniyang asawa matapos na matanggal sa trabaho sa isang retail outlet na nagbibigay ng serbisyo sa mga car owners. Dalawang beses siyang nagkamali at nagreklamo ang customer. Mas nasira yata ang kotse sa kaniyang negligence. Wala pa siyang isang taon doon. Ngayon ay nag-apply ng unemployment benefits.


Managerial positions



Nang iadvise ko sa kapatid ko thru another kapatid (hindi siya nakikinig sa akin dahil grad siya ng Ateneo, hehehe) na huwag na muna niyang i-pursue ang kaniyang MBA,alam kong mawawalan ng market ang mga MBA pagbagsak ng banking, financial institutions, ng Wall Street at ang recession. Ang kaniyang career ay sa banking kaya nag MBA siya dahil target niya ang higher position. Pero bago niya natapos, bagsak ang banking industry.


Maraming MBAs ang nawalan ng trabaho kaya bago kunin ang bago, kukunin muna nila yong mga nawalang ng trabaho na payag magkaroon ng salary cut. Ngayon, naghahanap sila ng trabaho sa ibang lugar.

Ito ang article sa NEWSWEEK.

Nakita ko ito nang bumagsak ang Silicon Valley. Ang high and mighty na mga MBAs na nagsimula ng mga dotcoms ay naglipatan sa San Francisco.


Meron kaming dalawang execs na nanggaling doon na sabi ay mahigit kalahati ang bawas ng sweldo nila pero kaysa naman wala silang insurance coverage tanggap na nila ang mas maliit ang sweldo. Actually, wala naman silang track record dahil ang itinayo nilang negosyo ay ni hindi naibalik ang investments, sarado kaagad.


Pagkatapos ng mga kaintrigahan sa dati kong trabaho at sa negosyong aking itinayo, nagdecide ako na maglie-low lalo ng madiagnose ako ng stress-induced gastric ulcer.
Kaya talagang tinarget ko lang noon ang mga position na walang glamorous na title at ang responsibility ay hanggang lang paglabas ko sa pinto ng building namin.


Then I was ready na tanggapin yong position noon sa New Jersey na involved ang magtravel ulit hangang Mindanao, Russia at Pakistan nang madiagnose naman ako ng C.

Pinaysaamerika

Forensic Files and the Mystery of the Rice Cooker

Dear insansapinas,

Last night, I felt I was like the person who is pretty much far back in the line when God Almighty was passing out brains as in nang magsabog ang Diyos ng utak hindi ako nakasalo.


I was expecting my brother to come back on Wednesday yet. I was watching Forensic Files when I heard sounds outside the door. That was the part in the FF where the killing was reenacted to determine how was the girl murdered when there was no sign of break and entry.

My instinct made me reach for something that I can use to protect myself, just in case it is an intruder while I headed toward the door to use the peep hole. I was about to get a step ladder when my brother entered and asked. Ano hawak mo? Pampukpok?


Hawak ko pala yong pangkamot ko sa likod na gawa sa plastic. Bigay ng kaibigan ko. Dati may sound yon pag ginamait mo Iskandoloso lang ang tunog.Sa isip ko, pwedeng pangkiliti sa intruder. (parang eksena sa sitcom na corny). Canned applause please. Bow.





Kinabukasan, I cooked rice in the rice cooker (saan pa ba. alangan naman sa kawali). My brother has gone to the library to return the books. Feeling drowsy, I decided to steal a  nap. 


It was a short shuteye since I was planning to cook some meat. Ubos na kasi yong nilutong ulam namin sa aming extension kitchen--KFC. 

The light in the kitchen was off but there was enough light for me  to see that the rice cooker was very white from an original dirty white color. ( hindi dahil marumi noh, pinupunasan ko yon). My brother was not home yet. There were only three pairs of shoes in shoemat.


I inspected the rice. It was already cooked. I was sure that I did not put the rice in that same rice cooker. Natulog lang ako, nag-iba na ang rice cooker namin.


Now going to the Forensic Files that I was watching, I...uhmmm,
you're asking me what happened to the rice cooker?


While I was sleeping, my brother came and replaced the old rice cooker with a new one, then went out again to buy something.
Walang himala mga pards.


Pinaysaamerika

GONE WITH THE WIND

Dear insansapinas,
Seventy years old na pala ang Gone with the Wind. 

This is one of my favorite romantic movies of all time. Yes Virginia, there is a little romantic bone in my body. Ahahahay. Those who have not seen the movie, you can read about it in Gone with the Wind.


I watched it  as an assignment for our  subject. Frankly, my dear, I slept in the first screening.


Then I got to go home early since my "ride" just borrowed her car from her momma who told her that she should bring the car back before 12 midnight or it will turn into a pumpkin. Argh. 


So I watched it again for my assignment sake. This time karetela ang dala namin. Ang takot ko lang baka maging daga naman ang kabayo. hehehe.

And I became hooked. I loved and I hated Scarlett O Hara who was blindly in love with a man who was not in love with her. I found Vivien Leigh one of the most beautiful actresses in Hollywood. Anong panama ni Julia Roberts.

Nainlove din ako kay RHETT BUTLER. Ang martyr na umibig kay Scarlett kahit alam niyang hindi siya iniibig nito. Di ba martir, hanggang maumpog ang ulo niya sa pader...hindi na kasama sa movie...at iwanan niyan niya si Scarlett with the famous quote: Frankly, my dear, I don't give a dam....ermm damn. 

This picture of Clark Gable reminds me of my grandfather. Siguro dahil pareho sila ng era na nabuhay. Pareho yong tambok ng pisni at yong ngiti ng labi. Singkit nga lang ang mata ng lolo ko pag ngumiti.  Hindi kayo maniniwala, 90 years old na yon, hilig pang sundan ng tingin ang mga magagandang babae. But i never heard from my mother that he was a womanizer. He did not remarry when my grandmother died. Sandali bakit tayo napunta sa lolo ko.

What I like in the movie was the complicated personality of Scarlett. She was stubborn (aray), she was strong willed (ahem) and she loved blindly ( ohoy).

Pero mas in love nga ako kay Rhett dahil minahal niya si Scarlett despite her flaws. 

When I came to the US, together with other classic movies, I bought a video of the movie and watched it several times more.  Panay ang laba ko ng blanket. Hindi kasi kasya ang box ng Kleenex. Magaspang naman ang paper towel.

Sandali bakit ba romance pinag-uusapan natin. ERASE, ERASE, ERASe.

Pinaysaamerika 

MAYON VOLCANO and the Canned Goods

Dear insansapinas,

photocredit: MSNBC
Daragang magayon means a beautiful madien. One of the legends of Mayon Volcano tells us a Romeo and Juliet-like love story.

The lovers, Daraga and Handiong belonged to different tribes. They decided to commit suicide when their families engaged in a bloody tribal war to prevent their union.

Mt. Mayon was believed to be where Daragang Magayon was buried by her family. .


Every now and then, the volcano erupts. Old folks said that she's still furious of what happened to her lover. One of the most devastating eruptions was in 1766. More than two thousand people perished and a church in Cagsawa was buried leaving only the bell tower on the surface. I've been to Cagsawa Ruins, Mt. Mayon, Mt. Bulusan and Mt. Isarog when I was bitten by a travel bug.


To date, alert level 3 was raised and more than 20,000 people were evacuated as the volcano spewed ashes and lava.


I an praying  for the safety of our kababayans. 


Canned Goods
These are not meant for food donation. I've been alone for a week now and except for rice and some veggies, I have canned goods overload. BURP. Inuubos ng kapatid ko yong bakasyon niya kaya drive siya sa Boston.


Katamad magluto kaya pinakialaman ko ang mga natutulog na tuna at sardines sa kanilang lata. Uhm. sarap.

Pagkatapos may spinach at okra na nilagyan ng kunting low sodium na toyo. Yum yum.

Tumawag din ang aking kaibigan. Nakalimutan kong i-greet ng Happy Birthday.

Tanong niya kong hindi ako nalulungkot at ako ay nag-iisa. 

Sabi ko hindi. Nasa status siguro ako na naghihintay ng iba pang misyon. Nafulfill ko na amg mga nakaraan kong misyon, ang maging "father", mother, friend, lover, mentor at cash register. Yong bandang huli, mas madalas ang labas kaysa sa pasok. Bwahaha.


May article akong nabasa na isang sikat at controversial na doctor na babae ang pumupunta sa isang nababalitang babaeng naghihimala. Wala naman siyang sakit.


Kasama niya ang mga iba pang mga alta sosyedad na matrona na dapat ay maligaya na sa kanilang milyon at mga malapalasyong tahanan. But they still feel empty. They are still searching for the meaning of life. Money can not buy love and happiness.





Pinaysaamerika
 

LITTLE CHRISTMAS TREE-malungkot, masayang Pasko

Dear insansapinas,

Ang unang Christmas tree na nagisnan ko ay totoong puno. Aguho, tawag sa amin. Ewan ko kung saan kinuha ng father ko yon. Tapos may mga Christmas bells na papel. Yong natutupi, saka mga Christmas balls na gawa sa crepe paper. Nakasabit ang mga Christmas cards saka ribbon.  Ang parol naman ay gawa mula sa kawayan na binalot ng Japanese paper at may mga palara. Pag walang nakatingin, binabasa ko ang red Japanese paper at pinapahid ko sa pisngi ko at labi. Presto, may lipstick ako at blush-on. Kurot ang abot ko sa mother ko. Landi ang ibig sabihin ng laki ng mata ng kuya ko sa akin. Tseh nila. Feeling ko ang ganda ko.



Tapos iba't -ibang klaseng Christmas tree and ginagawa namin tuwing Pasko kagaya ng walis tingting, pininturahang sanga-sangang puno, hanggang mauso yong inassemble. Nakabili rin ako ng Christmas tree na binebenta sa Roxas Boulevard.


May contest palagi sa village namin sa pinakamagandang block. Palaging panalo ang aming street sa decoration. May potlock,  contest sa group dance at may parlor games. Wala sila sa akin sa relay palaging talo. Bagal ko kasi. Paseksing maglakad kahit nagmamadali. ahahay.  Nakakalungkot na anim na sa mga kavillage ko ang namatay. Yong asawa ng publisher ng libro ko ay namatay bago magPasko. Naka confine sa hospital dahil sa blood pressure. Nagpilit lumabas dahil wala raw magluluto ng noche buena. Tumaas ang bp at tuloy tuloy na siya. Sumunod na rin ang kaniyang asawa. Stroke. Pareho rin noong isang kavillage na teacher naman. Siya ang life of the party. kung hunagalpak ng tawa ganoon na lang. High blood. Yong isa namang tahimik ay namatay sa cancer at ang aking clos friend sa village ay namatay noong December 2007 dahil sa enlargement of the heart. Dinalaw pa niya ako dito sa States noong 2005.




Unang Christmas tree ko sa United States ay totoong fir tree. Amoy mo pa eh. Problema pagkatapos ng Pasko, hindi kukunin ng garbage collector pag hindi mo inilagay sa isang specific na lugar. Nakakatakot pa pag tuyo na,baka masunog.





Kaya, nang maggarage sale yong security guard sa amin (nag divorce sila ng domestic partner niya) binili ko yong Christmas tree niya kahit April pa lang sa halagang 10 dollars. Ang tagal ko ring pinagsawaan yon at hiningi ng aking kaibigan dahil wala na siyang makitang ganoon. Tinutupi lang kasi yan at hindi yong isa-isang ikakabit ang mga branches.


Pinamigay din pala ng asawa ng kaibigan ko sa kaibigan nila. kainis.
Ito ang paborito kong Christmas song. 

Little Christmas tree
No one to buy you
Give yourself to me
You’re worth your weigh
In precious gold you see
My little Christmas tree

Promise you will be
Nobody else’s
Little Christmas tree
I’ll make you sparkle
Just you wait and see
My little Christmas tree

I’ll put some tinsel in your hair
And you’ll find there’s a strange
New change that you have never seen
I’ll bring my boy a toy, he’ll jump for joy
To see his bright new queen

With me you will go far
I’ll show Saint Nick
The tree you really are
And there’ll be peace on Earth
When daddy lights your star
My little Christmas tree (2x)

You’re big enough for three
My Little Christmas Tree…

Pinaysaamerika 

PERFECT BABIES, IMPERFECT PARENTS and NURSERY RHYMES

Dear insansapinas,

Remember yong pelikula ni Arnold Schwar...whatever at Danny de Vito, ang twins? Usong-uso na ngayon yan. Para bang nagpapasssemble ka ng baby thru sperm donation at vitro-fertilisation
at kung hindi o ayaw dalhin ng nag-order na nanay (ala Jessica Sarah Parker )  merong agency na mag-aarange ng surrogacy option. (karamihan sa India kinukuha) o kaya naman ay may kinukuhang babaeng willing maging buntis at manganak.


Ganoon ang ginawa ni Amy Kehoe.

Unable to have a baby of her own, Amy Kehoe became her own general contractor to manufacture one. For Ms. Kehoe and her husband, Scott, the idea seemed like their best hope after years of infertility.

Working mostly over the Internet, Ms. Kehoe handpicked the egg donor, a pre-med student at the University of Michigan. From the Web site of California Cryobank, she chose the anonymous sperm donor, an athletic man with a 4.0 high school grade-point average.

On another Web site, surromomsonline.com, Ms. Kehoe found a gestational carrier who would deliver her baby.

So ipinanganak ang twins. Tuwang tuwa ang mag-asawa. Pakailang buwan, binawi ng surrogate mother.
Yon pala may history ng mental illness si Amy Kehoe at gamot lang ang nakakapagpigil nito na mabawasan ng turnilyo sa ulo.


Sa US iba-iba ang batas. May mga States kagaya ng California na ang parents ang may karapatan sa bata kapag nagkaroon ng issue ng custody kagaya nang nagbago ang isip ng surrogate mother. Sa ibang States naman ay ang  karapatan ng surrogate mother ang ina-uphold ng batas.


Ang aking sister-in-law na doctor at ang kaniyang ex-husband na doctor din ay di magkaanak. Meron silang nakuhang istudyante na papasok sa Harvard na buntis. Ayaw ng babae na alagaan ang bata at balak ipaampon. So habang buntis siya ay  nagkaroon sila ng agreement ng aking sis-in-law. 


Nang ipanganak ang bata, hindi niya nakita. Ayaw niyang makita. Pero ang aking SIL ay nagpapadala ng retrato sa kanya. Ang guwapo ng bata. Blonde at blue eyes at tiyak matalino dahil 4.0 ang average noong istudyante.


Sabi ng MIL ko; My daughter is crazy sending thse pics to the real mother. She doesn't care. All she wanted is to move on. What if she changes her mind and get back the baby?


Pero hindi nangyari yon. Talagang ayaw noong mother. Ngayon hiwalay na ang SIL ko sa asawa niya at share sila sa custody ng bata. Sad di ba. Yon pala may analk sa iba yong kaniyang asawa.


Nursery Rhymes

Noong maliit pa kami meron kaming Golden Book. Nandoon lahat ang nursery rhymes. Ang saya, irecite kagaya noong Peter Piper pick a peck of peckled pepper...etc. etc.

Pero ngayong matanda na ako (biglang naghulugan ang kaldero, kawali at pati na ang batya) 
narealize ko na nakakatakot pala ang nursery rhymes.

Ito:

Humpty Dumpty sat on a wall.
Humpty Dumpty had a great fall.
All the king's horses and all the king's men
Couldn't put Humpty together again!

Biruin mo yong picture na nakikita mo ay itlog na basag. bwahaha

Ito pa;

Three blind mice,
See how they run!
They all ran after a farmer's wife,
Who cut off their tails with a carving knife.
Did you ever see such a sight in your life,
As three blind mice?

Kung noon ito nangyari, hahabulin sila ng animla rights advocates. Mice with disabilities ito. hehehe 

Ito pa;

There was an old woman who lived in a shoe.
She had so many children, she didn't know what to do.
She gave them some broth,
Without any bread,
Whipped them all soundly, and sent them to bed.

Lagot siya sa Social Services.

Pinaysaamerika 

Bad Habits Don't Die

Dear insansapinas,
Bilib na sana ako kay Eric Quizon dahil siya lang ang pinakamatinong anak ni Dolphy at ang kapatid niyang si Epi. Pero nang sabihin niyang ang HOBBY (REPEAT AFTER ME, HOBBY ng tatay niya ay magsimba sa Baclaran, bigla akong HA? Ano raw. (Orbital role. Paikot-ikot amg mata). BP; 160:90.



Ako hobby ko ang mamintas kahit dysfunctional ang family ko.



Pero lahat naman tayo may weird habits (HINDI HOBBY ha, makes bitchface. BP: 150/90).


Brother 1: He likes coffee, boiling hot. Napakainit na pag may nagkamaling langaw na lumipad sa malapit, nagiging, steamed. Tapos palalamigin niya. Ang alin, yong steamed na langaw. Hindi yong kape. Labo ng mata ko. Uhm.

Brother 2. When he was small ( malaki kasing tao) and his ambition was to become a priest (ako gaya rin, gusto ko maging madre, ubu ubu ubu), he made a sign of the cross to all churches that we got by.
He makes batok pag ako di ko ginawa. So I am also used to making the sign of the cross pag may nakita akong simbahan.


Dala ko ito sa US. Sa SF, may dinadaanan ako don na simbahan sa may kanto, at nagkukurus ako. Hanggang minsan sinamahan namin ng close friend ko ang aking  para pakasal sa huwes. May dinaanan kaming simbahan, nagkurus ako. Sabi ng kasama ko inasubtle way hindi raw simbahan yon. Istasyon daw ng Pulis. TOINK. Dati simbahan, tapos isinara. Pahiya ako.


Nang nadaan ulit ako sa simbahan sa kanto ng isang kalye sa SF, San Pidro na mahilig sa manok, hindi pala simbahan yon. Car sales store pala. Dati nga lang simbahan.TOINK.


Sister 1: Antuken kahit noong maliit pa. Laging nalalampas sa paroroonan. Sa UP Baguio noon palagi siyang nauubusan ng tubig pag gising sa`dorm kaya nagtatago na siya ng balde sa ilalim ng katre. Sa jeep noon, ginigising siya ng driver pagdating sa Commonwealth.



Sister 2: Masyadong relihiyoso. Isip tuloy noong asawa niya baka madre ang napangasawa niya. Panregalo niya sa birthday mo rosaryo, Pag pasko, Bibliya at kahit walang okasyon, prayer book.
Buti hindi ako natutunaw pag kasama ko siya. Makapag rayban nga. 


Brother 3: Hindi mo siya mapapahawak ng kandila. Kasi ang kandila raw ay galing sa whale at ang whale daw ay baka nakakin ng tao.


Me: Ako yata ang walang masyadong disorder except:


1. huwag mong hahawakan ang aking buhok. Maghahalo ang buhok sa anit. 
2. pag ikaw ay nakasama ko sa kuwarto, pagtulog, magdala ka ng ear muffs at panali. Pag nakita mo akong tumayo, hindi ibig sabihin niyan gising ako. Huwag mo akong susundan, sa ref lang naman ang punta ko.
3. minsan nagtataekwondo ako pag tulog.
4. mahilig akong magturo. minsan nagiging abo ang itinuturo ko. Bwahahaha
5. mahilig akong kumain ng saging. Huwag kang mag--iwan ng isang buwig. Wala kang aabutan pag balik mo BURP.
6. Tamad akong magluto. Pero hindi ibig sabihin hindi ako marunong.Pag ako nagluto ubos ng bisita ko. 
May balot kasi. Para sa aso nila. 


Kayo ano ang mga bad habits ninyo?

Pinaysaamerika

SHOPLIFTING AND SMART TECHNOLOGY

Dear insansapinas,
Isa  sa mga hobbies ko bilang frustrated detective ay manood ng mga shoplifter sa mga stores. Weird. Kuwento ko later.

ELECTRONIC ARTICLE SURVEILLANCE


A few weeks ago, may binili akong mumurahing shades sa isang retail outlet. Mumurahin na hindi pagtitiyagaang hablutin naman ng mga magnanakaw ng designer colored glasses. Sasabihin pa na ang cheap mo.  Yon pala kahit ganoon kamura, paborito ng shoplifter yon. 

Paglabas ko sa EXIT, biglang kumalembang ang alarm. Dalawang house detectives ang lumapit sa akin. HINDI PO, HINDI PO AKO ANG PUMATAY KAY RIZAL. Depuger (dapat ipacopyright ni Lee ito), hindi pala nadeactivate yong EAS tag.


Ang idea ko kasi ng EAS (Electronic Article Surveillance) ay yong reusable na malaking tag na inilalagay nila sa article para pag ninakaw ang bagay na iyon ay magtatarang ang alarm sa pinto ng store. HULI Ka.  Pag check-in mo sa cash register, inaalis nila ito. Ngayon pala ay paliit ng paliit yon na kahit maliit na items ay nalalagyan na.Hindi na kailangang alisin kasi kung minsan na sa price tag. Deactivate na lang.

Ang problema, kulang sa training o kaya nakalimutan ng sales associate i-deactivate ang EAS na nakalagay doon sa parte ng salamin na ipinapatong  sa ilong.Polite naman ang mga detectives kaya di ko isinampal ang aking recibo. Nahirapan pa akong alisin ang tag pagdating sa bahay. Balak kong suotin sana kahit nandoon yong EAS tag, buti may nakita akong fliers. mwehehehe


Eh alam naman ninyo na kukunti ang sales associates dito, hindi kagaya sa Pinas na pagpasok mo sa tindahan sa mall, makakatisod ka ng isa bawa't per square inch. Susundan ka pa. 


Ang mga shoplifters dito karamihan organized crime. Huwag mong ignorin ang magaganda ang mga suot kasi kung minsan yan ang mga shoplifters.


Sa SF, kung mauupo ka sa isang fastfood outlet doon, may makikita kang mga mukhang society matron ng mga Pinay at may dala-dala silang mga shopping bags. Hindi po sila shoplifters. Sila bumibili ng mga nasashoplift kagaya ng mamahaling bag, pabango, costume jewelry at iba pang bling bling. Yon ang pinadadala naman nila sa Pinas. 


Ang advice sa akin ng aking kaopisina noon huwag akong makialam kahit may nakita akong mga shoplifters kasi merong mga nakatagong mga house detectives sa mga tindahan. Akala mo mga shoppers din. Hindi nila hahabulin ang shoplifter pero naka"bookmark" na ang mukha nila sa security.


Kasi minsan, may nakita akong shoplifter sa GAP, hindi talaga siya sa shoplifter, magnanakaw talaga kasi kinuha niya ang nagpatung-patong na mga sweater sa display rack ng tindahan tapos tumakbo sa labas at gumamit ng skateboard. Ang pakialamera ko, sinumbong ko sa manager, nagthank you sila. Yon pala talagang hindi nila hahabulin ang mga ganong mga magnanakaw. Ayaw nilang i-risk ang buhay ng kanilang mga empleyado. May surveillance camera naman na ngayon ang taway ay smart camera dahil pag may hinalang shoplifter o may nagalaw sa mga items na nasa display, tutuk ang camera.


Pati naman ang mga shopping cart ay detective na rin. Dati kasi, pupunuin ng shopper ang cart pagkatapos, biglang itatakbo.


Ngayon hindi mo pwedeng palampasin ang cart sa labas ng parking area. Naglalock ang gulong pagdating sa may guhit. Akala ko noong una sira Panay palit ko ng shopping cart. (slap forehead, tanga ko talaga). Meron pa rin sigurong nakakalusot kasi sa mall malapit sa amin, yong mismong mga shopping cart ang ninakaw. Kaya ngayon nasa loob lahat ang cart. Sus.


Ang isa pang klaseng theft sa tindahan ay ang employed theft. Kakutsaba ang empleyado. May mga items na hindi chinacharge tapos hati sila sa napagbilhan. May mga items naman na ilang beses sinusuli. Kakutsaba kung minsan ang mga sales associate.

Ngayon ineexpect nila na mas maraming shoplifters dahil sa recession kaya may bagong technology na ginagamit ang mga tindahan. Hindi nila aaminin na may RFID  monitoring na sila kasi may issue doon ng privacy.

Ang mga shoplifters ay hindi lang ang stores ang ninakawan kung hindi pati ang mga customers kasi ipinapasa sa kanila ang costs ng additional security at ang mga losses sa theft.

Di ba naikwento ko sainyo yong anak ng kaibigan ko na at the age of 2, nagsasahoplift na. Hanggang ngayon daw pag may nagustuhang laruan, minsan dinadampot na lang. Sa mga maliliit na laruan, nakakalusot pero yong malalaki, napipilitang magbayad ng kaibigan ko.

Meron din akong naging boss noon na Filipina. May kaya naman pero nagsashoplift pa rin. Hindi naman siya klepto. 

Sabi niya deprived lang daw siya noong bata siya. Sus kung lahat ng "deprived' ay magnanakaw, walang matitira sa tindahan.

Sana may natutuhan kayo sa article na ito. Sandali, makapunta sa mall at makahanap ng shoplifters. Pakialamera talaga.

Pinaysaamerika 

SUBWAY STORIES - KALOKA MOMENTS

Dear insansapinas,
Sa San Francisco, ang aking mode of transportation ay BMW. Hindi yong kotse, Silly. Yong ang abbreviation namin sa BART (Bay Area Rapid Transport whatever, subway, highway at overway namin. Namin daw oh.
Ang M naman ay para sa MUNI na dapat marunong ka ng balancing act dahil hindi ka pa man nakakaupo, harurot na ang bus na nakakabit sa koryente. Ang W ay walk. Kailangan magaling ka sa lakaran sa SF downtown dahil ang BART ay hanggang Powell Street lang. Kahit saang direksiyon ang punta, paitaas ang lakad..(streets of San Francisco, remember?).


Enjoy namang sumakay sa BART lalo kung malayo ang pupuntahan mo, malilibang ka. Kung hanggang downtown lang ,wala masyado kasi punuan lalo pag rush hour.


Ang paborito ko ay mga babaeng nagmemake-up. Hindi ko alam sa Japan, uso rin pala ito.
All photos from here. 

It is impolite to stare pero kung wala kang magawa at gusto mo talagang makita ang metamorphosis ni Cinderella, papanoorin mo ang babaeng nagmemake-up.


Meron akong nakasabay noon na ang pagpasok sa tren ay titingnan mo ang sahig at baka nahulog niya ang kaniyang kilay. No kidding, wala siyang kilay. Siyempre inahit anoh. Siya yong, nagising siguro ng alarm clock,  parang nagulat na alas siyete na, nagmumog at naghilamos, takbo na sa trabaho.



Pag-upo niya sa harap ko, tiningnan ko siya mula buhok hanggang dibdib. Ang kaniyang kutis ay parang kamote na may bukbok. (Aray, walangbatukan, isa sa mga hobbies ko yan ang mamintas. biglang tinakpan ang salamin). Ang kaniyang eyebags ay mga dalawang kilo, walang tawaran.


Nagsimula siyang magmake-up. Foundation, pantago sa mga bukbok sa mukha, tapos pressed powder. Pag ngiwi niya, ngiwi din ako. Ayos ang kutis, parang dingding na may mold at pininturahan para itago. 


Tapos ay nagguhit ng kilay. Alellulia, meron pala siyang kilay. Medyo tabingi ang pagkakaguhit. Tiningnan ko ang katabi niya. Isang Asian. Tatoo ang kilay na minarder siguro noong nagtattoo. Para siyang palaging gulat. Kulang na lang lagyan mo ng caption ang mukha niya. WHAT ?


Yong sa babae, yong kanan, medyo nakataas para bang palagi siyang nagsasabi ng OH REALLY?


Sunod niya ay ang kaniyang mata. Bakit kaya hindi natutusok ang mata nila noong eye pencil. Dasal ko huwag sanang biglang magbreak ang tren.


Sumunod ay ang lash curler at lash enhancer. Humaba ang kaniyang pilik-mata.   Nagmumukha na siyang tao. (sampal ang sarili).



Ang huli ay ang lipstick. Pinangiti niya ang kaniyang labi habang pinipinturahan niya ng lip brush. Nangingiti rin ako.



Huminto ang tren sa Powell. Tapos din siya ng pagme-make-up. Ang galing ng timing niya. Lumabas ako, pinagpag ko ang aking coat at iniling ko ang aking ulo. Napagod sa kapapanood. Sa isip ko see you tomorrow.


Cell phones

Noong hindi pa uso ang cell phones, ang aking kinaiinisan sa BART ay ang dalawang singkit na nag-uusap. Magkatabi sila pero nagsisigawan. Para ngang may amplifier ang kanilang throats. Ang naiinis ako ay hindi ko maintindihan ang pinagtsisismisan nila. Alam kong tsismis yon  kasi ang mata nila ay bumibilog, ang labi nila ay ngumingiwi at siguro pag namimintas sila ay hagalpakan sila ng tawa. Ang isa katabi ko; ang isa sa harapan ko. Parang gusto kong buksan ang aking payong. Medyo may ambon.



Ngayon naman ay ang mga may cell phone. Ewan ko ba naman pero minsan kasi ang tenga ng tao lumalaki pag nakakarinig ng mga tsismisan ng nakikipag-usap sa phone. Ang iba naman kasi ang lakas makipag-usap sa cell phone. Meron ngang novel si Patterson na yong serial killer, pinatay yong babae na maingay na nakikipag-usap sa cell  phone niya. Wala lang, naingayan lang siya.



Nang mauso ang ear phone at  blue tooth, naging paranoid ako. May katabi akong nagsasalita, wala namang  kausap. Kaya ang tanong ko. ARE YOU TALKING TO ME?

Diver

Ito ang mga paborito ko. Yon bang sasara na lang ang pinto ng tren, dadive pa. Minsan may lalaking ganoon ang ginawa. Ipit siya. Kailangang tulungan siyang makaalis para sumara ang pinto. Noong maalis, nagbow pa. Gusto kong batukan. BP 150/90.


Pinaysaamerika

EFREN PENAFLORIDA AND THE PICKPOCKET

Dear insansapinas, 

Walang patawad talaga ang mga pickpocket sa NAIA, pati si Efren Penaflorida, biniktima. sindikato raw. Hindi naman pala babae kung hindi tranvestite. Ang pagkakamali niya nasusundan ng cameraman ng CNN si Efren. Gusto rin niyang maging sikat?


Ito ang balita.  

(CNN) -- Efren Peñaflorida, the 2009 CNN Hero of the Year, had a run-in with a pickpocket at a Manila airport on Thursday, but walked away unharmed and ready to laugh off the encounter.
CNN honored Peñaflorida in November for starting a "pushcart classroom" in the Philippines to bring education to poor children as an alternative to gang membership.
He was returning to Manila from Hong Kong, where he gave a speech, when a woman tried to pick his pocket at Manila's Ninoy Aquino International Airport.
Police spotted the pickpocket and chased her down, as a CNN crew witnessed the incident. The woman, who police say was part of a larger pickpocketing operation, later confessed, authorities said.

Peñaflorida kept his stride, ready to laugh off the incident, said CNN producer Alex Zolbert. The hero then headed to a rally in Manila, held in honor of his activism.

Pinaysaamerika