Call in Sick Excuse

Dear insansapinas,

There are so many excuses to call in sick. When Noynoy asked for an excuse because of his barosinusitis (whatever it is), someone had already whispered to the religious leader that it was a fake.

Aquino drew fire Tuesday when he begged off from a presidential forum in Davao, organized by the pastor Apollo Quiboloy, citing his barosinusitis.

The campaign manager for ousted President Joseph Estrada on Wednesday said Quiboloy’s people felt Aquino was not really indisposed.
“I think what aggravated the situation, according to the Quiboloy people, was that he was not bedridden or in the hospital or at home in Manila. He was in Iloilo,” former Senator Ernesto Maceda told reporters in Sipocot, Camarines Sur.
“His excuse turned out to be a fake excuse.”

His media handlers must have advised him to placate the preacher's anger or else he may lose millions of votes from members who admitted that they follow their leader's instruction as to the choice of the candidate.  So he's going to meet the preacher privately.


I got an office mate in the non profit org who called the HR that she was sick.


Since we have fifteen SLs for one year, the office did not mind. The HR manager however decided to go to Macy's during the lunch break and guess who she met at the escalator. The employee. It's good that she did not have an IV in her arm. hehehe.


There was also a department manager who was hired at the same time with me. During our orientation she told me to  speak and ask questions to the person doing the orientation  as if I was her subordinate.Tseh. At that time, I had a sore throat and could not speak. Besides, we were already given an employee handbook and I had to read them first before I can make clarification.


That day was just to give us a tour of the company's facilities and introduce as to the managers.


First time, I was sick, I called the Human Resources and my immediate boss. 


Then when I was about to go back to my bed when my phone rung. It was the same hostile lady and she was nagging me why I did not make a call to inform the office that I was sick. Bakeeet ? Why should I call her? She's not my boss and she's not connected with HR and payroll.


DUH.


After her probationary period, she was not made a regular employee. She likes to whine a lot. Tseh niya. Ako lang kasi ang Asian doon.


Pinaysaamerika

Thanksgiving ni Pinay

Dear insansapinas,
Hindi ako sumama sa aking kapatid pagpunta sa isang Thanksgiving Lunch ng mga Pinoy.

Sabi ko balot na lang. hehehe Tamad kong lumabas.

Dumating nga may balot. Akala ko Pinoy Foods. Yon pala galing sa Bostom Market. Binili lang. Hiyang magbalot to go.

Ito ang turkey. Huwag hanapin ang malaki. Naubos ko ang green beans pero isang hiwa lang ng turkey ang aking kinain. Mahabang recycling na naman ang mangyayari.



Ito naman ang salad. Akala ko tinimpla ng kapatid ko. Kaya sabi ko sa kaniya. Timpla siya ulit. Ibinigay sa akin ang isang packk ng salad. Binuksan ko. Dyaran. Nandoon na lahat. Ang dressing at ang mga burloloy. Naging salas chef bigla ako.



Ito naman ang cole slaw salad. Paborito ko, pero ayaw ko ang lasa. KFC coleslaw talaga ako. Matagal na naman itong maninirahan sa aming fridge.



Ito ang sweet potato pie aka KAMOTE PIE. Kaya pala noong pumunta ako sa library, medyo nagrarumble ang aking tiyan at parang gustong maglabas ng masamang amoy. Yuck.



Pinaysaamerika

The IFs in LIFE

Dear insansapinas,

If I did not migrate to the United States, I could have been the Vice President for Finance in the organization I once worked with in the Philippines.

But if I were the Vice President, I should be worrying now for the lengthy trial in court on charges of malversation of funds, corruption, overpricing and falsification of public documents.

It is not because I will be guilty of the crimes accused but because I will be implicated as one of the top executives who had something to do with the money bags.

The lady who became the Vice-President was not really a close friend of mine but she had been there since she graduated from College. She rose from the ranks. She was low profile, soft spoken and was very quiet during our executive meetings. No, she was not a bitch who would go to the VP, our immediate boss to play Judas. Although she found me intimidating, she accepted the fact that I was a strong contender in the position once the VP retires. She was happy for me. She said she could not imagine herself turning down orders or requests of the superiors like what I always did if I smell a rat in the fine print of the documents. . She said that she’s afraid to contradict the “big Gods” in the organization. She even warned me that there were rumors that the Gods were after my “head” because I was not a team player.

When I made a balikbayan, I visited my friend. She welcomed me in the big office formerly occupied by the VP. I was happy for her. I thought I sensed that despite the happy appearance, she was actually sad and in distress. We did not talk much because I had to visit other friends in the same building.

A friend from another department was the little bird that whispered to me what’s the trouble. The VP was under audit, together with the President, my nemesis, Controller and Treasurer. According to her, the VP was not really involved and did not enrich herself in her position. She could not say no to the President and his conspirators. She had signed several questionable contracts and had approved release of funds for the project. She believed the President that “ hindi siya sangkot”. She was mistaken.

Months after I had returned to the US, I received the news that they were asked to take a leave indefinitely while the investigation was going on.

A year after, they were forced to resign with forfeited pensions.


Pinaysaamerika

Job Interview

Dear insansapinas,

Let me rewind my clock and reminisce the past. Tick Tock tick tockzzzzzzzz



I was not interviewed in my first job. I was referred by a friend as intern in that auditing firm when I was in third Year College. After graduation, I was hired as regular. I liked the job. It got me a lot of experience in auditing. My supervisor was strict but not the CPA-Owner of the auditing firm who was busy with his other businesses.

Before I was about to graduate, I looked for a job. We were four interns in all and words were out that only two would be hired.

I was happy to receive the response to my application letter. I called in sick the day of the interview and left the house early. I wore my newly bought tailored top blouse. The tag price made me promise to myself, I would abstain from drinking soda for a year and drop the soda allowance to a piggy bank. For the first time, I wore a two-inch heel pump shoes. It was also a new pair. It was sale. I had to fight it out with the other early bird customers with elbows outstretched and ready to bump whoever would overtake me in the line just so I can buy that expensive pair of shoes. My hair smelled terrific. I also applied a blush on. My English teacher encouraged me to start using this cheek coloring to conceal the real blush if I get embarrassed. I did not know how to apply makeup , so it looked like, only one cheek felt the embarrassment. *heh*

I found the place after deciding whether it was really the address. It was. A
guy with perfectly coiffed, glistening with moussed hair invited me to his little office. I thought that it is not ideal for him to go out under the sweltering sun. I f a bug happened to land on his hair, it would die of poisoning and bruising from the stiff hair. If he continued “dumping” all those stiffening products in his head, I won’t be surprised if he’s going to go to rehab for inhaling so much alcohol. A casualty of hair vanity.

First, he made me write my name several times. I did not know that he was an expert in handwriting analysis. So I am a combination of save here-spend there-buy-few-and- buy- lots- as- mood- swings type- of- personality. I was about to ask him for his certificate for graphology when he asked me to add long digit numbers. Hello, hello, hello. Did he expect me to prepare the spread sheets mano-mano? I can add by merely scanning them with my eyes but I would not want to be reduced to a walking calculator when going home trying to check whether I got the correct figures or not. Force of habit, I do that all the time even now. I mentally calculate even when I am walking or inside a vehicle so if you are seated beside me and you hear the DING sound, that’s my brain.

Cheese

Salawikain tagpi-tagpi for the day

Ang pili ng pili, natatapat sa bungi.
Ang pili ng pili, natatapat sa bungi.KAYA SIGURO HINDI NGUMINGITI.*heh*



Dear insansapinas,

Hindi yan palaman sa tinapay. Yan ang sinasabi ng mangkokodak pag kinukuha ang retrato para ka mangiti.

Kapag ako kinunan ng retrato kailangang talian ang aking dulo ng labi ng alambre para lumabas akong nangingiti.






Dati palangiti ako insan di ba. Kahit nga kumidlat lang ngumingiti na ako. Kala ko kinokodakan ako, Sandali di ba Erap joke ito. Bleh.

Sa campus nga noon, mula pagpasok ko ng gate hanggang lumalakad ako sa hallway at walkway, ang aking ngiti ay parang nakaglue. May pakaway-kaway pa.

Nang nandito ako sa States, nagtatrabaho ako sa isang kumpanya nang isang kasamahan ko na inggit yata sa aking beauty ay pinuna ang aking pagngiti.

Para raw akong nakakaloko. (Sa totoo lang talagang ang ngiti ko sa kaniya, may kasamang bubble na nagsasaad ng aking isip na NAligo ka ba ngayon?). Talaga naman insan. Para bang nagising ng late at nagsuot lang ng jacket. Ang loob ay gusot-gusot na pangtaas na ang coffee stain ay nanddon pa ilang araw na . Yuck.

So, hindi ako ngumingiti sa harap niya pero hagalpak naman ang tawa ko pagtalikod niya kasi minsan nakalimutan niyang nakataas pala yong bistida niya sa bandang puwetan pagkagaling niya sa bathroom. hak hak hak

Kaya pag nakita ninyo akong hindi ngumingiti, maghulog kayo ng dollar at pindutin ninyo ang aking ilong.






salawikain,Pinay,computer,Pinaysaamerika

Pinay's Paglalakbay sa Davao-Pinay Reminisces

Dear insansapinas,

Sa Davao ang conference namin noon ng mga executives sa Finance. Boss ko noon ay Vice-President. CPA din siya pero ang tamad niyang gumawa ng mga papers para sa working conference. Pag working ,talagang magtatrabaho ka. Kaya ayun bitbit niya ako. Kasama din niya yong isa pang CPA na tsuwariwariwap niya. Tagakuha niya ng pagkain, tgatakbo para kunan siya ng sigarilyo at kape. 'Lam ninyo na para malakas. Ako. Nevah. Kaaway pa niya ako palagi pero hindi niya ako pwedeng itakwil. Pareho na silang dalawang kumuha ng senior citizen pass noon kaya mahina silang gumawa ng report. Kung hindi naman ay tamad. Magaling lang silang dumiskarte. Lalo lady boss ko na may pipa pa kung manigarilyo at patapik-tapik pag nakikipag-usap. Gaya rin si tsuwariwariwap. Clone talaga.

Gusto kong gayahin pero pag nantapik ako sadsad ang tinapik ko. Ehek.

Sa Davao Insular kami nakacheck-in. Hanap pa akon ng mataas na building. Hindi pala.
Pero maganda naman ang accommodations. Yong panahon na yon, napakainit, ang airconditioned na kuwarto at langit na.

Pero, sayang din ang pagpunta ko roon kung mag momongha ako. Kaya pagkatapos kong
Matapos ang mga reports, labas ako sa aking air-conditioned na kuwarto.

Ababa, pamilyar sa akin ang babaeng nakatalikod. Usli ang pwet niya. Ayyyy, ang kaklase ko sa MBA na CPA din. Nandoon din pala siya. Bise-Presidente ang boss niyang lalaki, pero hindi CPA. Eh bakit nag-aattend siya? Ngumiti lang ang kaibigan ko. May asawa ang aking kaibigan at may tatlong anak. Tanong ko, buti pinayagan ka ng asawa mong umattend ng conference, eh tatlong araw tayo dito. Sinabi niya kasi noon pag nagyayaya kaming mag-overnight sa opisina ng aming isa sa kagrupo, excuse siya dahil nga seloso raw si Mister. OO na.



Isang araw at kalahati lang daw sila. Tapos babalik na siya sa Manila. Ahhh, okay.
Tinambakan naman ako ng trabaho ni Boss kasi nagvolunteer pa ba naman na maging lead person sa isang committee. Sus, if I know, ako rin ang gagawa.

Kaya ayun, ang aking mga happening ay doon sa loob ng hotel. Kain dito, kain doon tapos may sayawan pagkatapos ng conference. Mga ballroom dancing naman. Sus. Malay ko bang magtatanggo at magchachacha. Disco ang alam ko noh.

Pag dating ko sa Manila, tinawagan ko ang opisina ng kaibigan ko. Hinihingi niya kasi
ang mga namissed niyang papers nang-umalis sila ng Boss niya.

Wala pa raw. Nasa Conference pa raw at kinabukasan pa ang dating. Ano yan ha. Misteryo dela ekek. Wala pa rin ang boss. Uhmmm.






Pinoy,Pinay, balikbayan,
finance,Davao+Insular,conference, romance

Pinay's Paglalakbay sa Pinas-Camarines Norte Part 3-Pinay Reminisces

Dear insansapinas,

Umalis kami sa Camarines Norte, insan at lumipat kami sa Camarines Sur. Pinagbili namin ang bahay namin doon. Hindi ko na nabalikan ang lugar na iyon.

Pero bumalik ako sa Camarines Norte noong ako ay professional na. Pinapadala ako ng aking boss para ayusin ang mga project niya. Noong una marami kami. Ako lang ang babae. Noong sumunod, ako na lang ang nagtitiyagang lumipad doon pag weekend.

Noong unang mga Linggo namin doon ay pinagkatuwaan ako ng mga boys. Hindi naman kasi nila akong isama sa mga lakad lalaki kaya inihatid ako sa isang beach resort. Hindi naman talaga beach resort yon. Maganda ang dagat, puti ang buhangin at may kaisa-isang restawran sa lugar na yon. Akala ko babalikan kaagad nila ako. Hindi pala. Maaga pa lang ay dinala na ako doon.

So lakad ako sa buhangin, na para bang pelikula kung saan ang bidang babae ay nagpapalipas ng sakit ng puso dahil nagbreak sila ng boyfriend. Ek ek

Naupo ako nang napagod at nakita ko ulit ang mga maliliit na alimango hindi mo makain na nagsisilabasan sa kanilang lungga. Dapat lang anoh. Ang puputla nila.

Yong isa, nag-exercise pa. hehehe

Balik ako sa kaisa-isang restawran. May dalawang customer na doon. Isang lalaki at isang babae.

Ang lintek, binobola ng lalaki yong babae. Blah blah blah. Nilalakas pa para marinig ko. Paniwala naman si babae. May radar ako sa mga ganoong bolero at alam kong hindi siya mayaman na negosyante.

Sa wakas dumating din ang mga kasamahan ko. Ang tagal ko raw kasing dumating. Ang sarap batukan ang mga yon. Paano ako makakaalis sa lugar na iyon na wala akong sasakyan?

Nagpadala raw sila ng driver noong isa sa mga hosts namin. Ginala ang paningin. Nasa buhanginan yong dalawang bagong magkakilala. Palagay ko malapit nang makascore yong lalaki.

Tinawag yong lalaki ng aking kasama. Siya pala ang driver. Hmmm mayamang negosyante ha. Sus.






Pinoy,Pinay, balikbayan,
finance,Davao+Insular,conference, romance

Ang Mga Tsismoso at Tsismosa Part 1-Pinay Reminisces

Dear insansapinas,

Hindi ko alam kung ano na ang nangyari sa
balitang ito kung sila ay nabalik o tuluyan ng nag-goodbye sa kanilang opit.

Susme, naman pag walang mga tsismosa at tsismoso sa opit ay hindi opit yan. Kung hindi yan ay monasteryo ng mga paring may pangako ng KATAHIMIKAN. Yon bagang walang imikan. Kaya panay panis ang laway. Huwag mong babanggitin ang mga monasteryo ng mga madre. Aha. May mga alam akong madre, tsismosa rin. Huwag mo akong wisikan ng holy water, insan at balde ng mineral water ang ibubuhos ko saiyo. hahaha

Noong nasa Pinas pa ako, simula ang araw sa opisina namin sa tsismisan. Hindi lang tungkol sa aming mga kaopit anoh. Mostly tungkol sa celebrities o ta-artits o kaya mga pulitiko. Ah insan, hindi ako kasama doon. (May halo sa ulo katulad ng mga santo. aleluya).

Simula yan sa elebeytor. Alam naman ninyo ang mga babae, pagdating sa opit, tuloy sa ladies room para magretouch. Naku tagal yan doon. Sa Pinas ba naman na hindi mahigpit sa oras hindi kagaya dito sa Estet na bawa't minuto ay binibilang ang tagaktak ng iyong pawis.

Pagdating ng alas diyes, may break. Tuloy na naman yan sa canteen. Grupo, grupo. Ang tagal nang kanilang meryenda ay depende sa taas ng posisyon nila sa opit. Mas mataas ang posisyon, mas matagal ang tsismisan. Ahoy. Kaya siguro hindi natin kailangan ang mga psychiatrist kasi nailalabas natin ang ating mga sentyimento de asucal sa ating mga kaibigan.

AT... pagdating ng lunch break,itutuloy na naman ang kabanata. Huwag mong isama diyan ang usapan sa telepono na akala mo ba ay opisyal. May patusok-tusok pa at pagguhit-guhit pa sa papel habang nagsasalita. Opisyal ang dating. Opisyal na tsismis.

Alas tres, break ulit. Baka tsapter 3 na o kaya ay ikatlong biktima ng tsismis na ang kanilang pinag-uusapan.

Pagdating ng alas singko o alas seis, paalaman na may kasamang Itutuloy ang Kabanata.

Hindi nga ako kasama minsan pero ang tainga ko ay kasinlaki ng elepante sa pakikinig. Total wala namang mga pangalan at panay lang mga aliases. Kagaya ng Si Babeng Tangkad na Nahuling may Kaabrsyete sa Mall. ahey.

Itutuloy din, insan.





Pinoy,Pinay, balikbayan,
love,Philippine Airlines,phone card, romance

Issng Platong Pag-ibig aka Platonic Love

Dear insansapinas,

Kumusta ka na. Dito sa Washington DC ay malamig pa rin. Pero malamig rin daw sa San Francisco. Parang nagyeyelo.

Napansin mo ba na may mga opisina kung saan ay may mga "mag-asawa". Hindi naman dahil sila ay nagtataksil pero naging malapit na sila sa isa't isa kaya ayun ang tawagan nila, honey, darling, sweet at dear.

Sa totoo lang, yon talagang may mga illicit affair hindi ganiyan ka-open. Yon bang parang hindi nagpapansinan pero huwag ka pag nakatalikod ka parang sawa kung maglingkisan.

Mayroon akong ganoong kaibigan. Pero hindi naman kami nagtatawagan ng darling. Kung hindi sinapok ko siya. Pero para kaming kambal tuko. May asawa siya at maraming chicks. Ako kapartner niya in crime. Hingahan niya ako ng sama ng loob, ng stress niya sa trabaho at ng problema niya sa asawa at mga goirls.

Eh bakit ba hindi niya ihinga sa kaniyang mga chicks? Kasi raw, pangkama lang sila. Sayang kung mag-uusap. Mababawasan ang nakaw na sandali. Yon palang lagay na yon ay ako ang kaniyang SHRINK.

Ako naman ay hindi nagcoconfide sa kaniya. Hindi kasi ako mahilig umiyak. Nasisira ang aking make-up.

Minsan, nakita niya akong may kausap sa opisina ko. Uuwi na raw kami. Ihahatid na ako. Masaya naman yong kausap ko kaya panay ang hagalpak ng tawa ko.

Pumasok siyang bigla at ibinagsak ang pinto. Kawawang pinto.

Medyo, natigatig ang aking kausap at magpapaalam na sana nang sinaway ko. Ayaw ko ang ginawa niya. May kabastusan.

Pumasok ulit ang aking kaibigan. Hindi ko pinansin. Hinarap ako at sinabing maglakad ako pauwi. Huh?

Paglabas ko wala na ang kotse niya. Oweno. Sinong tinakot niya. Nag-offer ng ride ang aking kausap na nagpapatulong sa akin sa kaniyang project.

Hindi niya ako kinibo. Di hindi ko rin kinibo. sinovasiya.

Isang Linggong nakaraan, pumasok siya sa opisina ko. Hinagis ang isang envelope.
"Ayan, may asawa, tatlong anak, nasa abroad ang asawa."

Tumaas ang isa kong kilay. Maganda pa naman ang pagkaguhit.

So? tanong ko. Tumaas na rin ang ikalawang kilay. Magkapantay na sila.

Binobola ka lang noon eh. sabi niya.

Hindi naman ako bilog. sabi ko. Saka hindi naman siya nanliligaw. Ako ang nanliligaw
.........binitin ko.


para makuha ko yong project.

Saka bigla akong humirit, nagseselos ka ba?

Hindi ah. Sabi niya, sabay talikod. hehehe






San Francisco,Valentine's Day,Los Angeles,Washington DC,balikbayan,love,flowers

One man's folly is another man's wife.

Dear insansapinas,


Bise Presidente si lalaki. Bising-bising mambabae. Eh kung ikaw ba naman ay may mga girl prens sa lahat ng sulok ng organisasyon na yon, anong tawag mo sa kanya? Ah hindi siya yong ng kinuwento kong bise-presidente sa isa kong blog entry. Mas matanda ito at mukhang hindi makapatay ng langaw sa hinhin. May pagka-old fashion pa Day. Ang pomada niya sa buhok ay mga trans fat. Yuck.

Si Babae naman ay isa ring Opisyal. Mas mababa lang isang baytang ng kaunti kay lalaki. Kakilala ko si Babae. Nakasama ko sa isang organisasyon. Napakahinhin din at old feshyon. That time, nagsisigarilyo pa ako at nakabarkada sa mga boyz.Ayaw ng mga babae sa akin. Mas maganda ako sa kanila. Araaaay, naman. Sinong nambato diyan?

Panay siya patutsada sa akin na easy girl daw ako. Easy girl nga ako dahil pag nalasing ako, nambugbog lang naman ako nang magkamaling tumapik sa aking balikat. HIC.

Habang panay taas baba ang kaniyang kilay pag nakita niya akong pumasok na may mga kasunod na boys, tuloy naman ang mga "raket" namin ng mga boys na ito.

Minsan ay nakita ko siyang maganda ang damit. Medyo yata namalikmata ako at nakita ko siyang nakangiti imbes na ismid. Oy, nawawala yong mga wrinkles niya. Baka gumamit siya ng Oil of Olay? Ang mek-ap niya mama ay isang kilo ng Max Factor. Nalagyan ng filling yong mga butas sa mukha niyang gawa ng taghiyawat.

Mukha na siyang Geisha sa puti ng mukha at pula ng labi. Nawala ang pagkamanang niya. Pati asawa niya ay nagmukhang tagadala niya ng sapatos.

Kung baga sabi ng alaskador kong barkadang lalaki. BlOWMING SIYA?

Tapos bigla siyang disappear sa organisasyon. Pati ang bise-presidente.

Oy naku ha. Hindi sila nag elope.

Nahuli sila. Ganito yon. Lunch break. Ganoon pala ang ginagawa palagi ni Babae. May dalang mga folders, may didiscussin daw kay Bise. Sarado ang office kasi confidential daw. Closed Door meeting.

Ang siste nito, yong sekretaryang nasa labas eh, lumabas sa reception Room. Biglang dating ang Kaitaastaasan na may karapatang bigla na lang sumulpot kung gusto niyang sumulpot.

Ahhhhh, si Babae nakaupo sa upuan ni Bise Presidente. Anong masama doon?

Eh nakaupo rin si Bise-Ppresidente. Alangan namang isipin ng Kaitaastaasan na kulang sila ng upuan kaya sila ay magkakalungan.

Naku mga kabarangay, laking iskandalo. Parehong may asawa ang dalawa. Ahek.

Ang iyong insan,




San Francisco,Valentine's Day,Los Angeles,Washington DC,balikbayan, inspiration,
heart, love,
Valentine

infidelity,trans fat

Burning is a sweet sorrow

Dear insansapinas,

Patay siya, bata siya. Si former minister ng Italy ay humingi ng tawad sa asawa sa pagkikiri niya sa publiko. Yan ay pagtutuksi-tukso lang eh pano naman kung talagang traidor, taksil at ang asawa at may kabit na ibinabahay. Kahit na ba siya ang ibinabahay.Katulad ng frwend kong ito.

Kapapatayo pa lang niya ng bahay sa Ayala Alabang. Bongadera siya. Kabarangay niya ang mga Zobel. Bago ka makapasok sa kanilang village, kulang na lang na ii-scan ang iyong retina at dumaan ka sa x-ray machine para makalampas ka sa security.

So invited niya ako. Wow, gara. Pero bakit wala ang haligi ng tahanan?

Sabi niya nasa Japan. NagJapayuki? Biro ko. Smile lang siya. Kasi alam niyang kulang ako ng tornilyo sa ulo. Minsan nga may dala siyang screw driver. *heh*

Isang gabi, malapit ng alas dose at hindi na ako tumatanggap ng bisita sa bahay kahit emergency dahil humahati ang katawan ko (hakhakhak) narinig ko ang screech ng kaniyang kotse.

Wala siyang make-up. Gusot ang kaniyang buhok. Siya yong tipong hindi mo mahuhuling walang lipstick at eyebrow. Pero noong gabing yon, para siyang sinabunutan ng isang dosenang kabaro ni Zaturnah.

Galing siya sa isang village. Sa bahay ng kabit ng asawa niya. Sinunog niya ang mga damit ng asawa niya sa harap ng bahay.

Sabi ko buti hindi ka pinapulis. O kaya pinahuli ka sa mga barangay tanod?

Papano sila gagawa niyan eh sikat ang babaing kabit niya. Gusto ba nilang maiskandalo?

Mahal pa rin niya asawa niya. Patawad, alis patawad, alis ang gawa sa kaniya.

Kaya pagkukuwento siya, naiisip ko kaya may martir sa mundo ay dahil may mga taksil na asawa. Ahoy.

Ang inyong insan,




San Francisco,Valentine's Day,Los Angeles,Washington DC,balikbayan, inspiration,
heart, love,
Valentine

infidelity,trans fat

haligi ng tahanan,Zobel

Movies imitate movies, sitcom imitates life

Dear insansapinas,

Paborito ko ang Shawshank Redemption, ang pelikula kung saan si Andy Dufresne (Tim Robbins)ay tumakas sa preso sa pamamagitan ng paghukay nang mahigit na dalawampung taon sa pamamagitan ng maliit na martilyo. Pero napanood ko rin ang Great Escape, isang classic film, kung saan, tumakas din ang mga preso mula sa Nazi Camp sa pamamagitan ng paghukay ng tunnel sa ilalim. Hmmm medyo may pareho ang pagtapon nila ng lupa mula sa hukay--sa pamamagitan ng pagtago sa pantalon.

Pero hindi yan ang aking kuwento. O sige Birhinya sampalin mo na ako ng sampalin, libre pero limang minuto lang.

Ang aking kuwento ay tungkol sa isang episode ng Ugly Betty sitcom kung saan ang playboy na bida ay nawala at naging depressed. Karma siya kasi. Napaglaruan nang tadhanang maloko rin ng isang babae.

Ang kuwento ay tunay na buhay. O di va, sitcom imitates life.

Kagaya ng dati kong boss. Bise-Presidente kaya bising bisi siya palagi. Ako ang kaniyang kanang kamay kahit kaliwete ako. Lalaki siya, babae ako (raw) pero sa kaniya, para akong lalaki. Kasama niya kahit saan magpunta. Sikreto niya, sikreto ko. Sikreto naming dalawa sa kaniyang asawa.

Pogi siya. Kilig ang mga goirls na makakita sa kaniya lalo na ang ilang libo naming empleyadong babae.

Misan may nagtago sa kaniyang kotse para lang makasabay sa kaniyang pag-uwi. Di nila alam, kasabay niya ako nang araw na iyon. May "raket" kaming iba.

Kahit di niya tinatago ang sikreto na siya ay pabling, may condition ako sa kaniya na wala siyang isasabay na kakulakadidang niya sa loob ng kotse pag nandoon ako.

Kaya palusot siya. Aplikante raw. "Ah sabi ko, hindi ko alam na nalipat na pala ang Human Resources sa kotse mo?" Ganyan ako kapranka sa kaniyang magsalita. Takot din naman siyang mawala ako. Mawawalan siya ng magandang katulad ko. ahem ahek, hic.

Hininto niya ang kotse. Akala ko ako ang pababain niya. Tiningnan ko ang lugar. Hanep, walang sasakyang dumadaan. Tiningnan ko ang aking high heels. Palagay ko magiging flat ito pag naglakad ako hanggang sa may makuha akong masasakyan. Yon palang babae ang pinababa. May tricycle naman na dumaan kaagad.

Ganiyan siya katindi. Minsan ay tinawag niya ako sa kaniyang opisina. Kala ko ay report. Tinananong niya kung paano niya mapapatunayan kung siya nga ang ama ng bata.

Kala ko, may hinala siya na nasalisihan siya sa asawa niya. Yon pala may isang babae na nabuntisan niya at humihingi ng suporta. Gusto ba namang kunin ang bata at ampunin ko raw. Ano siya nababaliw? Gusto ko siyang ihagis sa Pasig River.

Hindi ako nagresign, pero hindi na ako pumasok. Hayaan ko na lang AWOL nila ako total may iba naman akong "raket".

Nagpadala siya ng emissary sa bahay. Hindi napalambot ang aking puso, kasi sabi nga nila wala ako noon. *heh*.

Sumunod ang kaniyang misis na ang pumunta, nakikiusap na ako ay bumalik. Mainit daw ang ulo ni Boss. Pati raw ang mga utusan nasisinghalan nang wala namang kasalanan. PAti raw ang kawawang aso ay takot sa kanya dahil masahol pa sa naglilihing babae.
May sakit daw at ayaw kumain.

Bakit dala ko ba ang kusina. Sa isip ko lang ito. Naawa ako sa asawa. Kung alam lang niya ang sikreto ng kaniyang asawa.

Pumayag akong bumalik at dalawin siya ng gabing yon. Nasa salas ang kaniyang asawa at kausap ang mga amiga niya. Pinatuloy niya ako sa itaas kung nasaan ang kuwarto nila.

Nasa harap ng computer ang boss ko.
"Kala ko ba maysakit ka? Magpapadala na sana ako ng bulaklak dito." patuya kong sabi.

" Gumaling na ako nang marinig kong darating ka?" pangisi niyang sagot.

"Pati ba naman ako, binobola mo boss. O, hige, sino na naman ang babaeng prinoblema mo? " Alam ko wala kang problema sa babae.Nankakandarapa silang makuha mo."

" Sakit mo namang magsalita. Hindi naman lahat ng babae, ganyan sa akin. Mayroon din naman akong minahal at iginalang".

Aha, bagong script yan. May bago ka bang writer ngayon. Kasi ako, hindi magaling magsulat at magsinungaling. Buking ako."

"Hindi scripted yan. Totoo yan, galing sa puso." sabi niya.

Oy, parang gusto kong maniwala. Aber, sinabi mo na ba sa babae? Kamalas naman na babae yan?"

"Actually, hindi ko alam kung babae nga siya" At hindi ko masabi."

"Ano, binabae? bakla? Boss, naman, kinikilabutan ako saiyo."

"Bakit bakla ka ba?" tanong niya.

End of the story. dotdotdot.

Ang iyong insan,




San Francisco,Valentine's Day,Los Angeles,Washington DC,balikbayan, inspiration,
heart, love,
Valentine

infidelity,trans fat

haligi ng tahanan,Zobel