I was abused as a child

Dear insansapinas,

O di nagising kayo sa title ko anoh? Ako pala ang nagising. Toinkz. I was really "abused" not by my family but my "bodyguard". I do not want to call them, yaya, noh, di ako showbz...ayoko ring tawaging nanny, di naman ako Puti. 

Although we lived in Camarines Norte, we were one bridge and one nagihihingalong bus away from the city, so our house was a favorite destination of the cousins looking for jobs or a place to spend a vacation where there were free food, accommodations and festivities. (maraming sayawan doon, eh).


First Bodyguard


My first bodyguard was a first cousin who was very religious that we went to mass regularly. Her favorite priest who delivered homily was one who can talk until the churchgoers were one step to getting IV for being comatose. Kahaba ng sermon. And don't you make palakpak after his sermon, siya'y magpapatuloy pa thinking that the people were asking for encore.


One time, I was close to rupturing my urinary bladder. Talagang lalabas na and my cousin did not want to go out of the church to bring me to the toilet. Hintay daw ako. Di ba abuso yon? Toinkz. Pag-uwi ko, basa ang aking undies, damit at sapatos. . Ano ang gagawin ko? Ginagaya ko lola ko na nakakaihi kahit nakatayo, hindi pwede.


Second bodyguard


Naikwento ko na sainyo noon na may pinsan akong babae na six footer. Kaya naman pala siya tumaas ng ganoon dahil may "problema" sa pagkain.  Inalagaan din ako noon. Sa awa ng Maykapal, namayat ako. Panay lugaw lang ang pinakain sa akin. Ang mga bata raw kasi hindi dapat kumakain ng pagkaing mga pangmatanda. Nakabakasyon ang aking mga parents noon at kami lang mga bata at siya ang nasa bahay. 


Nang umuwi ang daddy ko, sabi niya, nakatipid pa raw kami kung isang batalyon ng sundalo ang pinakain namin. Nagbibiro lang siya folks.  Diyos ko day, isang kaldero, kulang sa isang kainan. Kaya yong isang buwang pagkaing nakareserba, ubos wala pang isang Linggo. Ayaw akong pakainin ng isda na sinusupply sa amin, Magkakabulate raw ako, Kaya lugaw na lang. Kulang na lang ilagay ako sa stretcher para maitayo pagdating ng aking parents, sa panghihina.  (UBER na ito. Hindi naman stretcher, duyan lang, hahahaha).

Burnout

Dear insansapinas, 

Wala na yong malaking buwan. Nakabalik na rin yong naghati kong katawan noong kabilugan.hehehe. Mahirap nga. Iyong taas nahihilo at inaantok, samantalang yong baba ay lakad ng lakad.


Burnout
Kausap ko ang kaibigan ko sa phone. Napupuyat siya kagagantsilyo. Sabi ko, mga hobby lang yan ng mga walang asawa at sarap na nakaupo sa tumba-tumba.(ARAY). Pero, siguro burnout siya sa katatrabaho at naghahanap ng ibang magagawa.

Mas matindi yong bayaw niya. Gusto nang magresign at magtatanim-tanim na lang daw ng gulay sa paligid nila. Kano yan. Wala pang trenta. Asawa niya ang kapatid ng kaibigan ko na mahigit kuwarenta na. Tinalakan nga siya. Aba eh saan naman niya ibebenta ang mga tanim niya.Minsan sa isang Linggo lang ang Farmer's market. Ang mga groceries ay may mga big time suppliers.

Nagkaroon din ako ng burnout noon pero hindi ako nag-isip huminto ng trabaho. Nagtanim din ako ng mga gulay sa aking garden. Nagtayo lang ako ng gapangan ng ampalaya. Sa awa ng Diyos, isa lang bunga, maliit pa.

Basura

Dear insansapinas,

Noong bata pa ako (ibig sabihin matanda na ako...inamin din...toinkz), pag hapon nagwawalis ang aking mother sa paligid ng bahay...mga dahong natuyo at nahulog at mga basura na itinapon mula sa bintana ng aming bahay. AHEM, mea culpa. Masarap amuyin ang dahong sinusunog (amoy probinsiya) pero yong ibang basura hindi masunog. Isip ko noon, bakit kailangang itapon sa lupa kung wawalisin din naman.


Kahit sa Pilipinas pa, sanay kong di nagtatapon ng basura kung saan-saan. Kaya ang bag ko puno ng kleenex, candy wrapper, kulang na lang makita mo ang garbage truck sa loob. ahek. 


Kaya noong nasa ospital ako last week, nang makita ko yong babae na panay ang dukot sa kaniyang bag, alam kong naglilinis din siya ng mga basurang inipon niya doon.


May appointment ako sa oncologist ko bukas. Hinahanap ko yong prescription niya sa aking gamot para hindi naman ako masyadong mahirapan sa side effect. Nawawala.

Kamote at Nilupak

 Dear insansapinas,

Deputy presidential spokesperson Abigail Valte said the initiatives may range from “recycling” uneaten rice for the next meal to turning to alternative foods.

Sus, eh di ba nga, sinasangag ito pag morning. Sa restaurant naman, nilalagyan din ng mga recycled na mga veggies at kinukulayan.

“Sana mapababa ang wastage na 'yan. This is something we can all help with," she said on government-run dzRB radio.

Also, she said that while some restaurants have an initiative to ask customers to order only what they can eat, it would also help if Filipinos used alternatives such as sweet potato.

Pag  kumain ba ng sweet potato, mahihinto ang wastage? Consumption siguro, hindi wastage. 
 
Kaya mga kababayan, magbaon ng kamote. Magdala rin ng lysol deodorant spray. ' No bang mga advice yan ?

Ang mother ko, hindi ka papayagang iwanan ang pinggan mo na may sobrang kanin. Natutuhan niya ang leksiyon noong nasa Bicol pa kami at nakatira sa aming mga grandparents.

Nang umalis ang foreign corporation sa aming lugar, nagdecide ang father ko na pumunta ng Maynila. Kahit na ektarya ang lupa namin sa probinsiya, ayaw niyang lumaki kami doon. Gusto niyang makapag-aral kami sa City. Isa pa awayan lang dahil sa properties.

Hindi ako sure kung ang mother ko ang ayaw sumama o ayaw muna kaming isama sa City ng father ko  kaya tumira muna kami sa mga lola ko. Sa lola ko yata minana  ang pagkaindependent-minded (siya ang bread-winner) ko kaya, welcome and buong pamilya sa kaniyang bahay.

Nag-iisang tindahan ang kaniyang pag-aari sa island na yon kaya captive market niya ang mga nakatira doon sa lahat ng kailangan nila except sa bigas. Ang rice farms ay pag-aari ng pinsang buo ng aking mother na akala mo ay commercial model (kahit ang daan doon ay maputik, siya pa rin ay nakaputing pantalon at black and white na sapatos). Nang lumaki na ako at nanonood  ng mga pelikula ang tingin ko sa kaniya ay DON.


Ang mother ko naman ay nag-iisang babae sa island na may high-heeled shoes, naglilipstick ng pula at naninigarilyo. SOSYAL siya. Nag-aral siya sa siyudad. Ayaw ng aking uncle ang pagpapalaki ng lola ko sa aking mother. Sa kaniya, dapat ang babae sa bahay lang. Katulad ng kaniyang asawa na nang minsang lumabas sa siyudad, iniwanan ang step-in sa baytang ng bus. (No kidding kahit kuwento lang).


So ang arrangement ng lola ko ay susuplayan ng bigas kami ng aking uncle at babayaran ng aking lola. Maraming pera si lola sa arthritis pack niya na nakatali sa kaniyang tuhod.


Ang siste nito, madalas nasa iba't ibang islands ang lola ko, namimili ng mga supply, naniningil at nagdedeliver din ng mga order. Siya ang dalahan kasi ng mga items galing sa Maynila. Minsan may nagdala doon ng payong na ang hawakan ay may bulaklak sa loob ng tila kristal. Sabi ng nagbenta, may power daw yon. haw haw haw. Kala niya maloloko niya ang lola ko. Pinahabol nga niya sa aso.


Bago tayo maligaw kung saan-saan, ituloy ang kuwento tungkol sa bigas. Habang wala ang lola ko, sinundo ng aking uncle ang aking mother para raw kunin ang palay. Siyempre ang mother ko naman ay kuntodo nakabandana pa, nakastep-in na maganda at nakalipstick. Pagdating sa bukid, binigyan ng pang-ani ang mother ko. Sabi ng uncle ko, kailangan daw siya ang umani dahil lahat ng nagtatrabaho sa kaniya ay partehan lang. Kunwari, nakapagharvest sila ng isang sako, parte noon ay kanila at ang ibang share ay sa may-ari. Di ko lang alam kung paano ang hatian.


Walang magawa ang mother ko, Isang oras yata ay isang cup ang naharvest niya. Isandaang taon para makaharvest siya ng isang sako. Nagkasugat-sugat pa siya. Naawa naman ang mga kasamahan niyang magbubukid pero kailangan din naman nilang kumita.


Pag-uwi niya, hinika siya, nagkaroon ng trangkaso at ubo sa init at sa pagod.


Nang malaman ni Gabriela Silang eh eheste ng lola ko, sinugod ang aking uncle. Sabi ng aking uncle, tinuturuan lang daw niyang kitain ang kakainin niya. Ayaw paawat ang aking lola. Napahiya siya na siya ang bahala sa amin dahil kaya niya kaming buhayin. Binigay tuloy ang sako-sako ng bigas ng libre.


Sa mother ko, laking revelation kung paano niya nakitang maghirap ang mga magsasaka, kumain lang ng bigas.


Pero hindi kami kumain ng kamote. Kamoteng kahoy, oo na nilagyan ng saging na saba, niyog at asukal. Yum. Nilupak


Pinaysaamerika
 

Happiest Moment

Dear insansapinas,

I did not spend a single cent to enjoy the happiest moment of my life in this world. Naaah Virginia, it was not when I graduated from college nor when I passed the CPA Board Exam. For a woman like me, it could have been when I met the person who I considered my soul mate or when I heard the first cry of my baby. They indeed made me happy but not without the feeling of fright of what's going to happen next. What would I expect given the new opportunities? 


For someone who is mababaw- ang- kaligayahan, the happiest moment in my life was going to a picnic when I was five or six years old. O di va. mababaw talaga. Mababaw din ang tubig eh.

My First Lecture

Dear insansapinas,

I was rejected the first time I applied to teach. The other applicant who was my friend was attractive and I suspected that the dean my have been  smitten by her charm. (sourgrape pa ako). So I decided to practice my profession for two years. A disappointing experience in the industry made me consider the academe. I applied in one university and without me having to stage a demo, I was accepted  by the Vice-President for Academic Affairs. That gave me the guts to apply in the  university where I applied the first time. I was taken in. I guessed it was because of my enhanced resumes brought about by my two-year experience in the industry. Saka babae yong presidente. (Weno?)


My problem was the first university that took me in first. But before I could even muster my courage to decline the teaching position, my problem was solved without having to concoct a white lie that I was going back to my practice. (Liar), the old man breathed his last . He died.


The dean called for a meeting to distribute the teaching loads. If you are the newbie, expect to get the subjects which (a) have no books available as texts (b) the topics are difficult to explain (c) the schedule of the class either makes you wake up before the angels are already awake or the anghel na mababa ang lipad ay nakakalat na sa kalye.


The senior faculty members are just waiting for you to make boboos and laugh when you do.


It is easier to teach management, marketing, economic and other non-quantitave subjects. The lecturers may just require the students to report. O di va, kunti ang trabaho. Not for accounting  subjects. Either the students solve the problem or the teacher presents the solution. Contrary to the belief of some, not all book publishers provide solutions. I solved them myself  right in my textbook. So my books had a lot of notes. It would be a disaster if I lose the book and a student finds it. 


Many a time, I prepared my own problems especially if they were meant for quizzes.


Oh I forgot, my title is MY FIRST LECTURE so I will tell you my experience of my first lecture.

Graduation

Dear insansapinas,

Graduation Dress
I was very active when I was in school. I joined extracurricular activities particularly dancing; Filipino dances, native and Spanish dances. Our Foundation Day falls on a few weeks before closing or commencement exercises. Each deparment contributed special number. For the grade school level, we usually performed dances; Filipino such as itik-itik; pandanggo sa ilaw, tinikling and other native dances. That year which coincided with our graduation, we presented Spanish.  Our costume was Spanish dress with layers and layers of biased fabric. Our adviser encouraged us to wear the costume on our graduation instead of buying a new white dress. Para raw makatipid. Except for a few girls, many decided to buy a new graduation  dress. My mother surprised me with a beautiful graduation dress since I got honors naman . ahem. and I got a medal to be pinned  during the program. Baka mapabahin, bigla akong sumayaw, sumigaw ng OLE at magtap dance. *heh*


Pancit
It was a mystery for me why a friend  that I met here in the US was not eating pan cit. I thought she was allergic to sea foods. In one of our  Christmas celebrations, I decided to cook pancit  with meat as "sahog" for my contribution in the potluck.  She still refused to eat. Inisnob ang pancit ko. hmphh.


In our girl talk, I found out that she graduated from high school at the same time as that of her older sister.While her mother brought her  sister and her friends in a restaurant, my friend was left alone in the house to celebrate alone. Sayang din daw ang ibabayad ara sa kaniya  So she just cooked noodles for her friends. No one came. Since they had no meat nor shrimp to go with the pancit, she just cooked it with it pieces of sardines. While eating, she was crying.

My First Car

Dear insansapinas,

NAAH, Virginia, hindi ko makakalimutan ang first car ko. Bumagsak kasi ang pinto nito. Bwahahaha.


Noong Chief Mechanic ang aking father, may service vehicle siya. Tawag nila, Weapons carrier. Hindi dahil may dalang missile ito o WMD, kung hindi ito ang gamit niyang pagbitbit ng mga tools pag may mga nasiraang truck na hindi naman pwedeng hilahin papunta sa motorpool. Ito ang mga trailer na tagahakot ng mga malalaking logs galing sa bundok,


Hindi rin niya ginagamit sa paghatid sa amin sa school dahil nakakahiya raw na gamitin namin sa personal. Ganiyan kahonest ang aking father. Hindi pwedeng maging pulitiko na ang mga asawa ay ginagawang pangshopping ang sasakyang provided ng taxpayers sa kanilang mga asawa at anak,


Maging pagbili ng nga spare parts na kailangan sa mga sasakyan, ang dad ko ang namimili at ultimong sukling kendi, ibinibigay pa niya sa boss niya. Nakakainis ano? Ang mahal na mga kending yon. Yong isa ay pati balat pwede mong kainin.


Pero nang mamatay naman ang daddy ko,  binigyan kami ng mga construction materials para makapagawa kami ng bahay at ang mga kapatid ko naman ay kinuha niya sa kumpaniya niya. Dahil nastroke siya sa oras g trabaho, may tinatanggap siyang portion ng kaniyang sweldo. Sinagot din niya ang mga gastos sa ospital at pagpapalibing.  Pero naliligaw tayo.


Kapag nalelate ako dahil ayaw kaming ihatid ng daddy ko sa school, panay ang sabi ko na magkakotse rin ako.

Nang nagkatrabaho na ang mga nakakatanda kong kapatid at ang isa ay napunta sa USA, bumili ang kapatid ko para sa mother ko ng kotse.

Sabi ng mother ko, kung di raw ako nag-asawa agad, hatid sundo ako sa kotse. Sa isip ko, magkakotse rin ako.

Kaya nang kailangan ko na ng sasakyan para magdeliver ng mga ginawa kong practice sets, isinama ko yong aking kaibigang lalaki para tingnan yong ipinagbibiling second hand na kotse. Ayaw ko naman ng bago. Hindi ko pa kaya at magagasgasan kadedeliver. 

Hmmm, maganda ang pintura. Bago. Glossy. Tiningnan ng kaibigan ko ang engine, okay naman daw.So pagkatapos, bayaran, pinalitan ko ng gulong, nilagyan ng kaunting burloloy. Hindi pa kami nagkakalayo, BLAG. Tanong ko, ano yon? Yong isang pinto nahulog. WHAAAAA. Masyado kaming focus sa makina na hindi namin napansin na ang loob pala ng kapal ng bagong pinturang yon ay kalawangin na napagnatusok ka, isandaang taon kang magpapainjection ng anti-tetanus.Buti na lang yong isa kong kakilala ay may car body repair.  Pagkatapos nang kayurin at palitan ng kung anong yero yon, pininturahan ulit. Muntik na ngang lagyan ng seradura. Yon bang seradura sa pinto. BWAHAHAHa. Sabi ng kaibigan ko, pwede naming isoli o pabawasan. Binawasan na lang ang binayad ko. Akala niya porke, babae ako, pwede niya akong lokohin.Naloko na nga. beh.

So 'yong kaibigan ko na nurse ang asawa sa Saudi,  Ford ang kotse, bago. Ang aking luma. Nahiya pa siyang lumipat sa kotse ko. Baka mapagkamalang kaniya. Pagkatapos ng meeting namin, hinanap niya ang kotse niya. NACARNAP. Balik siya sa lumang kotse ni Batman.

 Ang kotse ko, hindi pinagtiyagaan. BWahahaha. Minsan lahat yata ng mga sasakyang nilalampasan kami, napapalingon ang mga drivers.  Sabi ko inggit siguro sila. Yon pala umusok yong makina ko hahaha. Kahit nakabili na ako ng Toyota, hindi ko ipinagbili yong first car ko.


Pinaysaamerika.

Jumping Rabbits, Jumping Kids, Jumping Angel and SALUBONG

Dear insansapinas,

Today is Easter Sunday. I prefer to remember it as  a day to commemorate the triumph of Jesus Christ over death rather than jumping rabbits and colored eggs.This is also the day when Longinus was harassed because he did not sign the waiver that he saw Jesus rose from the dead on the third day. Yes Virginia, even during those days, there were so many cover-ups.


This was the day when we, kids,  climbed the huge table in the dining room and jumped. Nahh, we're not practising to dive into the water. We liked to add some more inches to our heights. There is a superstition that you grow taller when you jump during Easter Sunday. Unluckily, my cousin did not jump high enough that he remained under five feet even in his adult days and despite the fact that he continued the practice long after our other cousins had abandoned their short pants. He  was very grateful when the elevator shoes became vogue. Sometimes I was tempted to ask him, how's the weather down there when he used to work with my father. My old man  was a chief mechanic and almost all male relatives thought that he was running an employment agency. My dad could not say no to his older siblings who sent their sons to the city. Instead of pounding the pavement or scouring the classified ads,they merely appeared in our door.   So libre na accommodation, libre pagkain, may suweldo pa sa kumpaniya. May on-the-job-training pa. When they arrived fresh off boat, they drove the vehicles in reverse. When they left, they could already accept a dozen of eggs for car repair. toinkz.


This was also a good day to trim your hair according to my mother. I won't. Yong IQ ko nasa dulo. Pag pinutol ko baka mabawasan.

My mom would make me participate in the SALUBONG. This is a procession where Jesus meets His Mother. The icons were covered with veils which were to be removed by an "angel". This was the task of  a little  girl who who was wearing white long dress, sporting wings and either riding in a swing adorned with paper flowers or were hoisted down by some strong men down from a makeshift "heaven portal". Or she was tied to a white blanket swinging to and fro while trying to reach the veils. I could have gotten the role, the first time but I found out, I have acrophobia (is that the fear for heights?). Fortunately, the organizers discovered it before I was lowered down. Dangling from the heights. I could have cried and  asked my mission aborted or  just cried non-stop until they "rescued"me.  My stage mother settled for supporting role for me i.e. throwing petals  of flowers and singing hosanahs (?)  I think, I had also wings. Most of my aunt's white chicken in her poultry were bald for weeks. 

Lest we forget the message of the Resurrection Day, may I greet you Happy Easter Sunday. Let us not allow our hope to die,

Pinaysaamerika

Why is Friday Good?

Dear insansapinas,

Today is Good Friday. Day of Crucifixion, Death and Burial of Jesus Christ by His true friend, Joseph Arimathea. Why true friend? Because even though he was just a quiet follower of Jesus, unlike the other apostles who abandoned Him, he had the guts to ask for His Body from the authorities and gave It a decent and proper burial. Today also commemorates the suicide of Judas, the traitor friend whose 30 pieces of silver, tax exempt,  I guessed since it was done clandestinely were used to buy a piece of land converted to potter's field.Kahit noon, Tuwid na Daan was just a myth. It is known to be Akeldama. In the passage of time, the truth in the story was buried since several groups laid a claim on it. Pati COA, nakikisawsaw, gustong imbestigahan. A monastery built by Greek Orthodox Church can be found in that area where sepulchres abound and lots of skeletons were removed. Sa karamihan, the Ghost International investigating about paranormal  could not pinpoint where the ghosts are coming from. 


This is the day when kids like me at that time would suddenly break a- 30 mph run going out the house past the sleeping old folk in a tumba-tumba to  tiptoe when scolded that GOD  is dead after three o clock. Sshhhh.


Here in the US, Good Friday is not a holiday. May pasok except for Filipino-owned enterprises which allowed the employees to take a vacation starting Maundy Thursday.Very Christian, sagad ka naman pag hindi Holy Week. Walang overtime, one to sawa. Hypocrites di ba? 


For my non-Filipino employers, there was only one day of the year  that I requested to allow me to have a personal vacation--that is Good Friday. Since I did not get sick at that time, got zero absences and negligible tardiness, they gave in to the request. My friends would tease me that I was recharging my superpower every Good Friday when I told them, I was not picking up the phone. For goodness sakes, isang araw naman magfafasting ako sa tsismis. noh.  Burp.  Acshually, shinashampoo ko ang puting balahibo ng aking pakpak. Ahem.


During my first years of first marriage, we used to go home to the province in Maundy Thursday, traveled for six hours and arrived at the province exhausted. What with the " makipaghabulan ka sa bus?"para makasakay ka. Kung nagpatuloy pa rin ang ganoong situation, baka naging Olympic champion ako sa takbuhan . Wala pa akong kotse noon. The next morning,  I spent the whole day, Good Friday, sleeping, totally wiped out. Umuwi lang para matulog. *heh*


Saturday was a chow day. Reunion day. The relatives would catch frogs (Yes, my dear solon, frog is a delicacy. It is expensive in five-star hotels when served as fried frog legs. 

photocredit
To provide the soup for that heavy meal, a part of the frogs were  cooked  tinola-style. Para bang nagshrink ang manok, nano-size. Yum, sarap. Merong pinapaitan, ( they already ate meat during Sabado de Gloria)  grilled bangus with tomatoes in its belly and rice cooked in palayok. No dining table. You got to sit down in the kawayan flooring of the house with windows that were never closed. Wala namang magnanakaw.Bago matapos ang kainan, halos buong barrio, nakikikain. Doon ako natuto ng kaing militar. Kain ng kain kung hindi walang matitira saiyo. 


Afternoon would be spent meeting the relatives who came bearing pasalubong mostly farm produce...newly-harvested tomatoes, bitter gourd, okra, eggplant and native delicacies. Imagine dala-dala mo ito pagbalik mo sa City. Minsan, gumugulong sa bus ang kamatis. hahaha. They gawked at me since I was the  only "foreigner" who was mixed in the clan. And I was barely out of college.  Now, times have changed. The windows are locked, so are doors, there is internet in the barrio, flat screen TV  and people have come and gone to Saudi. The children are in school and frogs are no longer caught during the night when they cried, ribitt, ribbit. The relatives (they're still my relatives by affinity, aren't they) just bought them from the public market, bundled and ready for sale. My favorite Filipino FIL succumbed to cancer, what with all those natural and healthfoods around, I least expected it. There was not  much stress either. He was very patient and a very good man. In fact, I had never seen him got angry. When apos were pasaway, he would just say, tssk tssssk. He had no vice. While other male relatives' coffee early morning was a white liquid in a lapad bottle, his was tea.

Betrayal and Denial

Dear insansapinas,

Today is Maundy Thursday. Last Supper, Betrayal of Judas and Denial of Peter that he was an apostle of the Victim of Injustice and Trial by Publicity, JESUS CHRIST. The mob was shouting, Crucify Him even before Pontius Pilate was handed down the basin of water. Sinalok pa kasi. Wala raw kuryente.


It is also today that in the kitchen, I discovered one that was lying to me the whole time. And I was just ignoring it. Every time I visit my doctors, the medical assistants get my weight. Three of the doctors ' clinic have almost the same result, but my OWN personal weighing scale is shortchanging me of five pounds which made me believe, I weighed less. I made the adjustment and I get the same result. Conclusion, the weighing scale is lying and or sucking up to me. TSEH.


I took showers  during Good Friday. Bawal daw sabi ng matatanda. Magkakapekas daw . Kahit naman ako magkapekas, hindi halatado, maitim ako eh. Siguro noon ang mga bata kasi gustong maligo sa batis. Wala namang bathroom at shower noon, except sa bahay ng lolo ko na kinabitan niya ng binutas-butas na lata ang kawayang ginawang parang tubo ng MWSS na ang tubig ay  nanggagaling sa bukal sa katabi naming bundok. Sarap ng tubig. Muntik ko ng lagyan ng kape at asukal at pakuluin pero bawal pa ang kape sa aming bata. Sinunog na bigas ang pinapainom sa amin. Kaysa asikasuhin ng matatanda ang mga bata  na tinatamad din pag Holy Week dahil walang mga activities, sinasabi na lang na bawal maligo. 


Bawal din daw masugatan pag Holy Week. Di nila sinasabi na nakabakasyon ang mga doctor at pati ang arbularyo sa barrio. Kaya walang gagamot.


Diyan hindi kumpleto pag walang palaspas na isinasabit sa pinto. Hindi naman amulet (kagaya ng sinabi ng obispo) kung hindi protection sa evil, sa mga magnanakaw (pero nakabukas naman palagi ang mga pinto) at protection sa kidlat. Kami ang binibili namin yong oliba. Pag kumidlat, nagsusunog kami ng isang rib. Minsan muntik nang masunog ang bahay hindi sa kidlat kung hindi sa sinunog na palaspas. Angiiii.


Unang Holy Week ko dito sa USA, akala ko ganoon din karami ang palaspas. Libre raw ibibigay. So hintay naman ako. Gusto kong gawing pantakot sa kapitbahay kong Tsikana na war freak.  Naunang kumuha yong kaibigan ko. Hinanap ko yong palaspas. Hindi pala yong buong palaspas kung hindi, isang dahon lang ng palaspas. 

Tiaras, Toddlers and Divas

Dear insansapinas, 

Eden's mother makes her join beauty pageant to prevent her from being shy

photocredit: Tiaras and Toddlers

There is a booming business where the participants are toddlers and little girls who shasayed in the red carpet to compete for beauty pageants.

They are all dolled up wearing tiaras, gowns and make-up. This is not without the price. The family spends more than $ 50,000 for one pageant alone. And what do they get? A dream that someday, the little will grow into a beauty queen or a movie star.


Opinions about parents who involve their children in pageants like these are negative. 

"The parents are exploiting their own children for the sake of increasing the parent's self-esteem. Shame on them," one person said.

Another's view: "These parents need to stop living their lives through their children."

The mother of Eden whose daughter has been competing since she was one year old believes that she is developing the girl's personality. She admits also the fact that the little girl has already an attitide.

When my girl tsikiting gubat was in the elementary school, there was also such competition in their school. They scouted for Reyna something something not based on beauty but on the number of votes that they can garner. Each vote had an equivalent amount which went to the fund raising of the school.

Well parents wanted to show of their little girls. They were willing to pend several thousands so they can bring the title. Among the SAHM who hung out in the school to wait for their girls and to make tsismis with their barkada mothers, what is these thousands of pesos. They can pay expensive tuition fees so additional thousands won't matter.

The cousin-nanny-atty. at-law of my girl tsikiting gubat gave me the news that the principal would like her to join and the TG seemed interested.

The problem was, I do not believe in this kind of competition. I liked them to join contests which aould make use of their brains. Naah, hindi dahil ayaw kong mabutas ang aking bulsa. Yes, ayaw kong mabutas ang aking bulsa ng walang kapapararakan. I made her joined Santacruzan where the only expense I incurred wa for the fabric that I sew into a beautiful gown. (remember, I worked with a fashion designer when I was younger). 

So I called for her. It was difficult to say no but I offered her  shopping or vacation money instead of spending that in the contest. If she liked, I can donate to the school in her name too.

My boy tsikiting gubat helped me in persuading her not to join.

BTG: Saka, pag nanalo ka. Sasakay ka ng karosa. Masusunog ka sa araw. Saka pag-nagpaparada na kayo, may mga kontrabida na sasabihin, yan ba ang reyna, pangit pala. Marami sigurong biniling boto.

Simula na ng habulan, ala Tom and Jerry.

Ang nanalo ay nabalitaan kong gumastos ng kulang-kulang Php 100,000. Tuwing hinto ng karosa, nakaimangot ang reyna dahil sa init. Bago nakabuka ng bunganga ang aking boy tsikiting gubat, natingnan ko na siya ng matatalim kong sulyap. Baka kung anong masabi, kawawa naman ang bata.

Nang magdebut si Girl Tsikiting Gubat, sinorpresa ko siya sa pamamagitan ng pagsabi sa kaniya na pwede siyang mag-asikaso ng kaniyang debut party from the gown hanggang sa smallest details ng kasayahan,

Hindi ako nanghihinayang dahil, malaking pera ang nasave ko sa kaniya sa tuition fees. Scholar siya hanggang College.

The Event Planner (Not)

Dear insansapinas,

My male friend who is now in the Philippines is going to get married. (Naisulat ko na ito diva?) Para akong yong isang Soap Opera Queen na nang mapahiya dahil pinaalis sa business class, nagkaamnesya at nagtanong, Kilala mo ba ako? (Bakit nakalimutan ba niya kung sino siya?) Isa pa yong pulitiko na ang mga magulang ay pulitiko rin. Pareho rin ang tanong kung kilala kung sino siya nang siya ay sinita sa business class ng eruplano. Kaya ayaw ko ng maging celebrity o politician. Nagkakaroon ng dementia. Makakalimutin.


Anyway, bago tayo magkalimutan ang topic ko ay tungkol sa kasal. Kasal ng aking kaibigan. May pahintulot ako sa kaniya, isulat ang tungkol sa love -life niya.


Nag-Im siya sa akin. Moustache? Anong mustache? Yon pala musta eh? Ginagamit niya kasi ang kaniyang cell phone pagtype ng texts. 
Sabi ko in 30 minutes, iinom ako ng aking gamot at bigla na lang akong makakatulog. ZZZZZ.


Kinumusta ko ang kaniyang wedding preparation. Sabi sa akin, nakakapagod pala ang mental fatigue.
Syempre ah. hahaha


"Wala kayong utang na loob, kung hindi dahil sa akin di kayo magkakatuluyan." Di po dialogue yan sa teleserye. Yan ay diyalog noong asawa ng barkada niya na nagpakilala ng kaniyang fiancee sa kaniya.


(Suklay buhok). Bakit naman niya sinabi yan? Kasi raw gustong ipasok pa ang sarili sa bridal entourage. Best man na ang kaniyang asawa, ring bearer pa ang anak. Eh di naman sila malapit na kamag-anak. Marami pang nakapilang kamag-anak na gustong sumali.


Pinagpasensiyahan na nga raw niya nang ipilit yong venue ng kasal. Sabi ko bakit siya pumayag, eh ang kaibigan ko ang magbabayad. Kasi raw sinisiraan sila sa mga kamag-anak. yada yada yada.


Eh susunod niyan, magpapatulong makarating yan sa States o hihingin ang mga regalong hindi madadala sa US (sabi ko perahin na lang), total ang kaniyang asawa naman ang nagpakilala sa kaniya. AS IF big deal yon. Kahit na ipakilala sa kaniya, kung hindi naman desperadong mag-asawa itong kaibigan ko, hindi rin sila magkakatuluyan. 


Noong sinabi niyang wala siyang balak umuwi ng US, laking problema, inaway siya ng kaniyang fiancee.
Sabi ko eh hindi pala ikaw ang gusto niyan, yon palang citizenship mo. Ang Bad ko. 

Mons Romulo Tantoco's true friend

Dear insansapinas,

MY friend had been calling me over the phone. I can't call him back. I am so sleepy that I can't even finish dialing his number without dozing off. Besides, I can't afford to laugh. My abdomen still hurts.


He and his wife have been my friends in the Philippines. When they migrated to the US, he looked for me in the four corners of USA. He is one guy who missed his calling in the Police Academy 4. When we were in College, he would throw himself all over the desk so no one can copy his answers in the tests. Talking about true friends. Yes most of the people I consider as friends are those from my native country. Dito you can not develop friendship because of the barriers--territory and work. Sa Pilipinas, Kay Gandah Koh, the girls can talk about how dumb they are falling in love with the worst men they ever met, kulang na lang sabihing, walang ilong, duling, etc. overnight and repeat the mistake after a few days of cursing the world. They mistook their gas to heartache and held their chests like they were actresses in the Broadway san bottled-bleached hair.

I have only a few faithful friends. There is one who's perfect to discuss show business. We share the same favorite and hated celebrities.


There was one who was good in politics. But when she changed color this year, my calls went straight to her voice mail; No response. I believe that politics is not good for friendship.


There are two or three who offered their shoulders to cry on. But it turns out, it is the other way around. So when you see me walking with one shoulder higher than the other, don't be surrpised.

By this time, you should know why Mons Romulo Tantoco is working on her annullment paper--because of the alleged involvement of her close friend Cita Revilla to her husband, Sander Tantoco


She does not criticize her friend directly but she collected the definitions of a true friend. Subtle hint? Parang si Kris? Dinadaan sa anak?

A friend is someone who knows the song in your heart and can sing it back to you when you have forgotten the words.  — Author Unknown 

Mga Kuwentong Bus

Dear insansapinas,

Sensiya na kayo di ako makatulog. Napanood ko na ang Jeopardy. Siyempre panalo si Watson. Nakikikumpetensiya rin ako kaya lang wala akong buzzer. Toot toooot toooot. 


Napanood ko na rin ang Criminal Minds, at isa pang version Criminal Minds Suspect Behavior. Bakit pinaghati pa eh pareho lang naman. Eniwey. Naalala ko ang mga kuwento na naganap sa bus diyan sa Pinas at dito sa USA.

Bus dito sa USA

Bagong salta lang ako. Sumakay ako ng bus doon sa sinabing bus stop. Ito namang nagsabi sa akin, hindi sinabi na kailangan kong lumipat. So hinto ang bus, sakay ako. Mga ilang minuto, pumarada ito sa may park. Bumaba ang driver. Sa isip ko baka, may memay-i-go out. Tagal.
Baka sira tiyan. May dumating na isa pang bus. Ganoon din ang ginawa. 


Umakyat ang driver. Tinanong ako kung saan ako pupunta. Susme, nakalimutan ba niyang sakay niya ako. Sabi niya sa akin. This is the bus depot lady. Where you're going? Yon pala ang nasakyan ko ay yong gagarahe muna tapos iikot na naman. Tiningnan ko ang mukha ko sa salamin. Mukha ngang tanga.

Bus pa rin sa USA

Dito sa US, maraming mga bus transfer kaya nga sa San Fran, huwag mong iwawala ang bus ticket (baka maraffle , hehehe) kasi may apat na oras kang pwedeng gamitin iyon sa iba ibang bus. Sa San Fran lang naman. Sa ibang cities na nakapaligid ay walang ganoong privilege.


Kaya kailangan planado ang iyong pagsakay para hindi mo mamiss ang bus connection. Bagong salta pa rin ako sa US. Kalilipat ko lang ng tinitirhan. Minap ko ang travel ko papuntang trabaho. Kailangang bumaba ako sa isang lugar at kunin naman doon ang isa pang bus.


Hige.


Baba ako sa unang bus. Kailangan pala tumawid ako para sumakay sa susunod na bus. Ang haba ng kalsada. May island pero makitid. 


Tamang tama nakita ko yong bus. Red light sila. Huminto ang bus. Tumakbo ako sa island muna. Alam ninyo may number of minutes dito pag maggreen light na. 10, 9, 8. Nag-isip ako kung tatawid na ako kung hihintayin ko ang susunod na red light. Pero mamimiss ko ang bus. So para akong nakikicompete sa running event, takbo ako. Syempre, pandak ako di, maiiksi rin ang aking legs. Nasa kalagitnaan ako ng road ng biglang magred light.  Biglang haribasan ang mga sasakyan.Ah ah ah, masasagasaan ako. Gahibla ng buhok ang abot noong kotse sa akin na nagbigay sa akin ng dirty finger. hahaha.


Tiningnan ko ang bus. Nakasara na ang pinto. Pag nakasara na, hindi ka na puwedeng kumatok. Toinkk.
Sabi ng kaibigan ko, nagmamadali nga ako, mamamatay naman ako. Tseh.


Pero alam ninyo bang hindi ako na late kahit minsan sa trabaho ko. Kaya isang araw na nasira ang sinakyan ko, at wala pa ako sa trabaho, nag-alala sila. 


Bus PaBicol
Every weekend noon ay umuwi ako sa Bicol para sa isang project.
Direct from the office o school, sumasakay ako ng airconditioned bus papuntang Daet ng mga alas diyes ng gabi. Makakarating ako madaling araw. Natutulog ako sa bus dahil sa pagod ko. May kasama naman akong isa. Hindi kami magkatabi dahil lalaki. Sa may pintuan siya naupo. Isa pa masamang ugali noon. Kakain sa mga stopover, ni hindi ka man lang alukin kong magpapabili. Parang wala siyang kasama. 


Pagising-gising ako pero bandang Quezon ay nakatulog ako. Nagising ako na nagtataka bakit yata ang haba ng biyahe namin. Tinanong ko ang conductor. Susme, nakalampas na pala kami sa Daet, huminto pa nga sa bus station, tapos papunta na kaming Naga. 
Ang kasama ko hindi man lang ako ginising. Lagot siya sa akin. Pagdating sa sunod na istasyon, naghintay ako napabalik sa Daet.
 Muntik nang malumpo yong kasama ko sa pagbubugbog ko. (Fantasia ko lang).


Kadena sa pitaka
Lolo noong aking kaibigan Nadukutan sa Cubao sa loob ng bus. Bababa na sana yong pickpocket nang maramdaman niyang may humila sa pitaka. May kadena palang maliit yong pitaka ng matanda. Totoo po yan. Kahit lumubog kayo sa inyong upuan.Whoops.Huwag mong isnabin, milyonaryo yon. May-ari ng dalawang iskuwela sa Bicol at malaking lupain.

Young Love-Valentine stories

Dear insansapinas,

Happy Valentine sa lahat. Sa mga restaurants at flower shops, Happy Boom Sales.
Ito ang mga short stories ng Valentine's Day para makalimutan muna ang problema ng bansa.


1. Matalino man ang Matsing, naiinlab din
Kaklase ko siya sa College. Maganda, matalino at ambisyosa. Seryoso siya sa pag-aaral dahil mahirap lang sila at ang kaniyang tiya (na nalaman ko, di pala niya totoong kamag-anak) ang nagpapa-aral sa kaniya.
Sa aming grupo na panay babae at isang balaki (pero lalaki naman pala, talagang malamya lang) isang malaking issue ang magkaroon ng manliligaw. Ibig sabihin noon" mahaba ang buhok" mo. Hindi ako kasali. May asawa na ako kaya palagi akong nagiging tampulan ng tukso ng aking Math professor kung bakit daw inunahan ko siya. (Matandang dalaga kaseh).


Sa isang paglilibot namin ng mga museum para sa aming Humanities, may nakilala ang aking kaibigan na tawagin nating Cyntsha. Hmm, wapo siya. Magandang manamit. Nagtatrabaho raw sa Customs. Hmmm. Madatung. Makikita mo naman sa suot na bling bling, sa pabango at sa manicured na mga kamay.
Tuwing uwian namin, sinusundo sha. Valentine noon. Kahit na sangkatutak ang aming exam at mga papers (mga kill joy ang mga professor namin noon kasi mga spinsters) nakipagdate siya. First time niya. Maganda ang suot niya ng araw na yan. Hindi mo ako mahuhuling magsuot ng damit na may puso pag Valentine. mwehehe. Mga ngiting parang nakapaste sa aming mukha nang sunduin siya ng kaniyang bagong boy friend, sakay ng isang Toyota sedan. Wow, talagang proud sha. Sabi ng aming kabarkada, " Inggit ako."


Kinabukasan at sa mga sumunod na araw, hindi siya pumasok. Aha. Hindi ko matapos ang aming project. 
Ang aming nga kabarkada ay nagworry rin kaya nagtanong-tanong sila. Hindi raw umuwi sa auntie niya. In fact, hinahahanap nila. Naisip namin nagtanan. Ngayon. Malapit nang matapos ang semester. Ilang Linggo na lang. Siyempre, lumipad si Darna. Hinanap kung saan napunta ang nawawalang kaibigan. Pauwi ako nang masalubong ko ang isang bata. May ibinigay sa aking sulat. Galing kay Cyntsha. May address. 
Pinuntahan ko. Nakatira siya sa isang kuwarto. May lamesa, may dalawang upuan at may bagong biling aparador. Masaya siya. maligaya. Nasaan ang kaniyang asawa? Nagpakasal daw sila sa Bulacan. Umuwi raw muna sa payrents para ihanda ang pagdala sa kaniya at pagpakilala. Kinumusta niya ang aming project. Sabi ko, huwag siyang mag-alala, tatapusin ko at isasama ko ang pangalan niya. Pero kailangang pumasok na siya dahil may mga long quizzes kami. Promise naman niya ay kinaLunesan dahil weekend daw siya babalikan ng kaniyang asawa. Hige.


Lunes, dumating, wala pa rin. Martes, Miyerkules. Mabubuo ko na ang Novena ko pati sa St. Jude, wala pa rin siya. 

Scarred for Life

Dear insansapinas,

After the political commentaries, let me talk about myself again. Phulease.

When I say scarred for life, I am talking literally not the pscyhobabble thing that describes the personal and social situations of an earthling using esoteric language.

I've got a thick lush of hair. Mas makapal sa mukha ko. Toinkk. Napagkakamalang wig pag sinipag akong nagrollers nang kinagabihan.

My ex-hubby used to pull my hair as a greeting. Napeke ko kasi siya noong una naming pagkikita. (OO Ate Charo). Naka-wig ako noon dahil yong isang tagawalis lang yata sa parlor ay minarder ang aking buhok nang ako ay nagpagupit. Ginupitan ako nang hindi mang lang binasa ang buhok ko. Nang makita ko sa sarili ko sa salamin, para akong may sunong ng pugad ng ibon. Bagong salta lang ako noon sa San Fran kaya di ko alam pwede pa lang dinemanda ko ng moral damages sa dinanas kong kahihiyan ng pumasok ako sa trabaho. Pati yong ibon sa aming lobby gustong kumawala para dumapo sa buhok ko. So, bumili ako ng wig. Ang mahal pa naman. Doon ako ngayon nakita ng aking ex-hubby na naging palaisipan sa kaniya kung totoo nga ang buhok ko o hindi.  Pero hindi yan ang scar for life ko.

Ituloy. Ngayon ay medyo manipis na ang buhok ko. No hindi sila nahuhulog. Sumasama lang sa suklay. Kaya hindi ako gumamit ng suklay. Kamay na lang at kunting hagod.

Pag hagod ko sa aking buhok, nasalat ko ang malaking peklat sa aking anit. Naalala ko ang kuwento ng mother ko kung saan ko nakuha yon. Di ba kasi noong bata ako ay prone ako sa accident at disaster. Siguro yong aking anghel pagud-na pagod kaaantabay sa akin, Nandiyang malunod ako, nandiyang muntik ng makidnap, nandiyang nadupilas ako at nandiyang nasabugan ng boteng may laman ng dry ice.

Forensic Accounting-The Case of the 200 Hundred Million Check

Dear insansapinas,

Bago ko i-discuss ang topic na ito, meron munang pasakalye. Music, maestro please.


Maraming naguguluhan at nagtatanong ano nga ba ang profession mo, teh? Nagi akong auditor, chief accountant, academician, runner ng fashion designer noong ako ay nasa high school pa. Tagatakbo ako sa Divisoria pag may kailangang mga tela, beads, threads at iba pa. Naggantsilyo rin ako para maipagbili at madagdagan ang aking allowance sa school. Kulang na lang ang tumulay ako sa alambre. 
Lahat ng ito ay ayaw ng mother ko kasi gusto niya magconcentrate ako sa school. Tigas ulo kasi eh.


I started my accounting profession as an audit assistant. (tagadala ng portfolio, tagabili ng pagkain  at  taga tagatasa ng lapis ng auditor). Minsan look-out pa ako sa boyfriend niyang susundo sa kaniya. Sus.


 I was an accounting intern then in an auditing company. On- the- job training baga pero may allowance kami at hindi kami nagbabayad kagaya ng mga nursing grads. (sapul ba?). Libre pa ang worksheet (yong malapad na yellow na may mga columns, ngayon pwede ng gawin sa computer). Kaya mabangong-mabango ang pangalan namin sa mga kaklase (dalawa kami sa kumpaniyang yon). Hingi-hingi sila ng hingi lalo pag may exam sa Accounting.


Isang araw, nagpanic sa office. Hindi sumipot ang aming magandang auditor. Kamukha siya ng isang artista. Sophisticated looking, maganda ang make-up (mukha nga akong tagadala ng sapatos niya). Nagtanan daw sa kaniyang Tsinoy na boyfriend. Ahhhh. (may kwento ako diyan later).


Wala silang maipadadala sa client. Sabay-sabay silang tumingin sa akin, (hindi po, hindi po ako ang nabigay ng notice kung saan sila magkikita, bwahaha) at sabi ikaw, ikaw ang papalit. Biglang promoted ako. Biglang taas din ang height ko. Pinaghighheels ako eh. 


Pagdating sa client, ignore mode ang accountant sa akin. Kung baga ang tingin niya, may gatas pa ako sa labi. Hindi sila natatakot. Bagito pa ako. hahaha.


Case 1
Lapping. Hindi po ito ang hahaha at bwahahaha. Ito ay practice ng mga hudas, balasubas at hestas na mga empleyado na nagnanakaw sa kumpaniya. Alalahanin ninyo, hindi nagagawa ang mga fraud na ito kung walang connivance. 

Ito ang explanation diyan. 

 The process is simple: An employee or accomplice opens a bank account using a name similar to the company's name and deposits checks meant for the company. The employee may conceal this fraud by using the payment from another customer to credit the account of the customer whose payment the employee diverted to the bogus company. For example, customer A pays $1,000 on their account, but the employee endorses the check and deposits it into the bogus company's account. When customer B makes a payment on their account the employee will credit the payment to customer A's account. This is known as lapping, and it may go on for an extended period depending on the extent of internal controls a company has in place.

Sa kasong unang sinalaksak sa akin. Ganito ang nangyari. Yong bookkeeper at cashier ay magka-accomplice. Ang cashier ang tumatanggap ng bayad, at ang bookkeeper at tagapost ng bayad sa ledger ng mga customer. 

Ano ang aking tiningnan? Yong mga receipts at ang mga accounts ng customer. Sa isang receipt, may tinangap na 500 pesoses pero ang nakapost sa payment niya ay 200 pesoses lang. Three hundred ibinulsa.

May sumunod na entry, 300 pesoses pero wala naman akong nakitang recibo. Meron para sa isang customer. Aha. Tinally ko ang mga recibo, hindi nagreconcile sa idiniposito ng araw na yon. Mas mababa ang deposit sa receipts. Hmmm. Tuloy-tuloy ako sa ginawa ko. Ngiting aso ang mga bruho. Bakit hindi nakita ng ibang auditor ng anomaly na iyon. Ganoon ba ako kagaling sa kanila. Naah, Virginia, nakita nila ang mga mali pero mas pinili nilang hindi makita. Kung anong rason nila, yon ang kanilang problema.

Umabot sa 100,000 pesoses ang nawawala. Nagreport ako mismo sa may-ari ng audit company. Gulat siya. 

Kinausap niya ang management. Balak idemanda ang mga nasabing tao. Sabi ni boss, witness daw ako. Pupunta ako sa korte. Ngiii. Buti na lang nag out-of-court settlement. Babayaran ng dalawa ang nawalang pera. Ako naman naging paranoid. Parang palaging may nakasunod sa akin. Eeeek.

Case 2

Ang nawawalang libo-libong pera. Ako naman ang pinadala ni Boss. Hindi pa ako tapos na aking audit, may masamang balita. Nagsuicide ang treasurer. Ngiii.

Case 3

Ang sangkot naman ay ang President at CEO ng isang organisasyon. Nagtayo rin sila ng bogus company kung saan binabayaran nila ng mga services na non-existent naman. Resign silang bigla dahil sa findings ng aking audit. Ahem.

Sinong nagsabing boring ang buhay ng accountant at auditor? 

The Case of the 200 million check and the travails of the State Auditor
Bilib ako sa dating State Auditor na si Heidi Mendoza. 


Hindi siya nagpapressure sa kaniyang mga superiors. Ito ang sinasabi ko na minsan hindi dahil istupido ang mga ibang auditor kaya di nila nakikita ang mga anomalya. Talagang sinasara lang nila ang kanilang mata na pwedeng natatakpan ng mga libo-libong halaga. 
Simple lang naman ang aming sinusunod sa audit. "Should be entry" versus "actual erroneous entry made" or "no entry "at all equals anomaly.


Pero hindi si Heidi nagpapressure. 

Early on, Mendoza received messages to “go slow” on Garcia. “Dahan-dahan lang,” she recalled being told by a government executive.

On another occasion, people within the Armed Forces told her that her investigation was futile because five of her bosses at COA were purportedly receiving favors from the military.

Pinaupong Baboy at Pinabisaklat na Manok

Dear insansapinas,

Yong aking kaibigan na tinatakaw ako palagi sa pagkaing Pinoy, nagpadala ng picture ng baboy na nilechon nila. Sa Arizona sila nakatira at kkukunti rin ang Pinoy doon. Bakit pinaupo. Ito, tingnan ninyo. Walang awa sa baboy, pinagpawisan na hindi pa pinadapa.

Ito naman  ang recipe ko ng Pinaupong errm pinabisaklat na manok (reposted from my other blog).

I cooked. Yes, you gotta believe me (sounding like Michael Jackson in his song "I saw Mommy Kissing Santa Claus).I got the recipe of pinaupong manok from as friend's blog. I felt blessed that I have that lone whole chicken sitting in my fridge . Consumers practically  swooped down on almost chicken products from a store nearby...whole, breasts only, chicken wings and drumsticks when there was a recall of beef products.

I followed the cooking  instruction to the letter until the point when the chicken is placed in a casserole sitting down without touching the metal.  This time, I missed the words breast side down. I was thinking of a chicken in a sitting position on its buttocks. So sue me. I was used to buying lechong manok and roasted chicken in stores when I feel like eating chicken.

The chicken would fall on either side hitting the metal portion of the pressure cooker. The cover would not close. The chicken is too "tall" sitting down . Besides, the garlic and the whole onion slid from its insides that I thought, it " laid  an egg" posthumously.

I put back the stuffings and then retried making it "sit" but it won't. Stubborn chicken!!!

Gift Giving and the Culture of Mendicancy

Dear insansapinas,

photocredit: MSNBC
I will undergo procedure tomorrow for my C. Say a little pray for me.


I am not alone. I have my brother with me. Some relatives do not know that I have already a verdict just because I am not a candidate for Miss Congeniality among them --baka yong iba sabihin pang buti nga  and I don't care. Taray. 
Generous ako. Thump thump thump.( Aray sakit sa dibdib ang magbuhat ng sariling bangko) But not to the fault of encouraging mendicancy.


Itong sinulat ni Mecsy ang magsasabi ng aking mga hinaing din.

And the asking/begging hasn't stopped. My uncle has been texting my cousin to ask my Mom to give aguinaldo to my cousin, whose wife has just given birth, for formula money. While I feel for the infant, who was born with an infection and requires a daily dose of antibiotics, my cousin was right in telling my uncle that I'd just go ballistic on them since I breastfeed so my cousin-in-law should to.

May isang pamangking dalagita ang aking unang ex-hubby na aking kinupkop sa bahay dahil namatay nga ang kanilang ina at ang ama naman ay lasenggero. Imbes na tulungan ko sila tuwing may kailangan sila, minabuti kong paaralin ang kanilang sumunod sa panganay para siya ang tumulong sa kanila pagnakatapos siya.  Nandoon na rin siya sa bahay, pinagenroll ko na rin. Naghanap ako ng student assistance sa isang university na may kakilala ako. Bago siya makapasok sa school, nandiyan na ang kaniyang ama at sinusundo dahil maysakit daw, yada yada yada. Alam ko kinutsaba niya ang tatay niya para makaalis siya. Naiwan namang ang dalawa niyang kapatid na ang isa ay nagtapos. 


Akala pala mag-iistay siya sa bahay sa siudad para mag enjoy. Mga ilang buwan, ipinasok ng ama sa pagiging katulong. Mga ilang buwan nag-asawa. Nanganak, kailangan ng pera. Hingi ng pera sa aking tsikiting gubat. Caesarian pa dahil may sakit daw sa puso.  Pinsan eh, binigyan. Utang daw. Walang bayaran. Nabuntis, nanganak ulit. Hingi na naman ng pera. Dahil nasa States na ako, ang aking kuwarto ay available. Dumating, kayag-kayag ang asawa, mga anak at ginawang boarding house ang aking bahay. Hindi nakatiis ang aking tsikiting gubat, pinaalis sila. Sinabi niya kung paano ko tiisin ang lamig sa States, gigising ng alas singko para lang magtrabaho tapos sila, nagpapakataba sa bahay. Umalis pero mula noon, hindi na nila binati ang aking tsikiting gubat at pati ako ay masama na rin sa kanila. Siguro pag nalaman nila na maysakit ako, sasabihin pang buti nga. Pero namatay din ang pamangking yaon sa kabilang side. Hindi nadala ng puso ang palaging buntis. Dapat tinalian ng condom ang leeg ng kaniyang asawa. 

But it's really one of the downsides of Christmas. Even some of my nieces and nephews had the gall to demand aguinaldo from hubs, which made me decide all the more not to give them any. Some people just automatically assume it's other people's obligation to give. It is the season for giving but everyone should be giving. Some people just want to receive. 

Ang naiinis ako ay manghihingi sila kagaya ng lap top, I phone (oo IPHone) kasi daw nagreresearch sila. Ha. Bigyan mo ang isa, hihingi sa isa pang kamag-anak ng isa at sasabihin bakit si ganito binigyan si--- ng lap top. Ha? 


Dalawin mo naman sila, ni hindi ka mang mabigyan ng consuelo na tanungin ka kung kumain ka na. Pagkatapos kunin ang pasalubong mo, hindi na sila lalabas sa kuwarto kesehodang magutom ka ng walang pagkain.

Ang magulang naman ang nagsusulsol humingi. Siya na hihingi rin ng pera dahil magdedebut ang anak (wala naman silang trabaho) at nakakahiya raw na nasabihan pang ang mga uncles at aunties ay nasa abroad. Haller, ang mga aunties at uncles na ito ay may bills rin na binabayaran.